سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

علی اکبر بهاری فر –
راحله هاتفی –
سیداحمد مظاهری –
حسین معین وزیری –

چکیده:

منطقه ده نو در فاصله ۲۰َ۱۰ً ۰۰ درجه سانتی گراد تا ً۱۰ َ۱۰ ۰۰ درجه سانتی گراد عرضهای شمالی و ً۰۰ ۲۲َ ۰۰ درجه سانتی گراد تا ً۱۰ َ۲۰ ۰۰ درجه سانتی گراد طول شرقی واقع گردیده است و دارای زمین شناسی پیچیده ای از نظر ساختمانی و سنگ شناسی می باشد . عمومی ترین سنگهای منطقه را سنگهای دگرگونی، اولترامافیک و گرانیتوئیدها تشکیل می دهند . در سنگهای دگرگونی منطقه ده نو حداقل سه فاز اصلی دگرشکلی دیده می شود که باعث تشکیل سه فابریک صفحه ای S1 ، S2 و S گردیده اند . کانیهای کلریت، موسکوویت، بیوتیت، کلریتوئید، گارنت،ندالوزیت، استرولیت و سیلیمانیت در این سنگها وجود دارند که کلریت، موسکویت و بیوتیت در S1 تشکیل شدند و تبلور آنها در S2 نیز ادامه پیدا کرده است . کلریتوئیدهاS1 و پست S2می باشند . گارنتها در دو مرحلهS2 و S1 متبلور شده اند . آندالوزیتها هم زمان با S1 و S2 می باشند . استرولیت هم زمان با S2 و پست S2 بوده وسیلیمانیت پست S2 می باشد .