سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سومین همایش ملی فرسایش و رسوب

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

تورج اسدی – عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد بندرعباس
سیدصابر شاهویی – هیات علمی دانشگاه کردستان
حسن روحی پور – هیات علمی موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع
محمد اسدی – کارشناس مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی همدان

چکیده:

سزیوم – ۱۳۷ یک رادیونوکلوئید مصنوعی با تشعشع بتا و گاما و نیمه عمر ۳۰/۱۷ سال است که به عنوان محصول جانبی آزمایشات هسته ای دهه های گذشته تولید وبه استراتوسفر رها شده است. رادیو ایزوتوپ سزیوم سپس به تروپوسفر منتقل شده و به همراه نزولات به سطح زمین رسیده است. میزان سزیوم – ۱۳۷ دارای اشعه گامای قوی بوده، که به راحتی قابل ردیابی است. سزیوم سریعا در تماس با مواد آلی و ذرات ریز خاک (<2mm) جذب شده و حرکت بعدی آن توسط فرآیندهای شیمیایی و بیولوژیکی محدود است، حرکت سزیوم – ۱۳۷ از محل فرونشست اولیه خود بر روی خاک تنها در حین فرآیندهای فیزیکی مثل فرسایش و شخم اتفاق می افتد. سزیوم جذب شده روی سطح کلوئیدهای رس و مواد آلی به هیچ وجه قابل تبادل نیست حتی اگر غلظت کاتیون هایی که از جذب سطحی سزیوم می کاهند را تا حد اشباع بالا ببریم. بنابراین جابجایی این عنصر در محیط انعکاس مستقیمی از فرسایش و رسوبگذاری ذرات خاک از زمان ریزش این رادیوایزوتوپ به سطح زمین تا زمان نمونه برداری می باشد.