مقاله رابطه غلظت روي سرم با اختلال تحمل گلوكز و مقاومت به انسولين در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در اسفند ۱۳۸۸ در مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران از صفحه ۶۶۷ تا ۶۷۲ منتشر شده است.
نام: رابطه غلظت روي سرم با اختلال تحمل گلوكز و مقاومت به انسولين در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ديابت
مقاله عنصر روي
مقاله تالاسمي ماژور
مقاله مقاومت به انسولين
مقاله اختلال تحمل گلوكز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: بنكداران شكوفه
جناب آقای / سرکار خانم: خواجه دلويي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: جليلي شهري جلوه

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ديابت قندي از شايع ترين بيماري هاي آندوكرين در بيماران مبتلا به تالاسمي ماژور است. اگرچه به نظر مي رسد شايع ترين علت ايجاد آن، افزايش بار آهن در بيماران دچار تالاسمي باشد، افزايش مقاومت به انسولين حتي شايد قبل از ديابت آشكار به ميزان فراواني در اين بيماران وجود دارد. در بسياري از مطالعه ها به كاهش سطح روي سرم در بيماران دچار تالاسمي اشاره شده است. اين مطالعه با هدف شناسايي شيوع كاهش روي سرم در بيماران دچار تالاسمي و نقش احتمالي آن در ايجاد اختلال در متابوليسم كربوهيدرات ها و مقاومت به انسولين در اين بيماران انجام شد.
مواد و روش ها: اين مطالعه مقطعي – توصيفي در ۱۰۹ بيمار مبتلا به تالاسمي ماژور انجام شد. معيار هاي خروج از مطالعه شامل وجود ديابت شناخته شده و مصرف دارو هاي موثر در سطح سرمي روي (به استثناي داروهاي شلات كننده) و گلوكز بود. سطح سرمي قند ناشتا، انسولين، روي، آلبومين، PT، PTT و آزمون تحمل گلوكز در تمام بيماران بررسي شد. مقاومت به انسولين با استفاده از روش HOMA-IR محاسبه شد. موارد HOMA>3.9 به عنوان مقاومت به انسولين كامل، موارد ۲٫۵-۳٫۹ به عنوان مقاومت نسبي و موارد HOMA<2.5 به عنوان طبيعي مقاومت به انسولين در نظر گرفته شدند.
يافته ها: ۳٫۶۶% (۴ بيمار) دچار اختلال تحمل گلوكز و ۱٫۸۳% (۲ بيمار) ديابت داشتند. ۳۸٫۵% (۴۲ بيمار) كاهش سطح سرمي روي داشتند. متوسط سطح سرمي روي در بيماران ديابتي ۲٫۹±۸۸٫۲ ميكروگرم در دسي ليتر و در بيماران غير ديابتي ۱۴٫۹±۸۴٫۲ ميكروگرم در دسي ليتر بود كه تفاوت معني داري نداشتند (P=0.34) %63.5(68 بيمار) مقاومت كامل به انسولين، ۲۸٫۹% (۳۱ بيمار) مقاومت نسبي و تنها ۷٫۴۷% (۸ بيمار) حساسيت طبيعي به انسولين داشتند. تفاوت معني داري بين سطح سرمي فريتين (P=0.93)، سن (P=0.35) و جنس (P=0.28) در افراد ديابتي و غيرديابتي وجود نداشت. رابطه عددي سطح سرمي روي با قندخون ناشتا، معكوس و معني داري ارزيابي شد (P=0.002). رابطه كاهش سطح سرمي روي و افزايش سطح فريتين سرم رابطه معني داري بود (P=0.05). رابطه روي با ساير متغير ها معني دار نبود.
نتيجه گيري: كمبود روي و افزايش مقاومت به انسولين در بيماران دچار تالاسمي ماژور شايع است ولي در اين مطالعه رابطه معني داري بين كاهش سطح سرمي روي و ايجاد ديابت در بيماران دچار تالاسمي ماژور يافت نشد.