مقاله رابطه فرسودگي شغلي با سطح بهداشت روان و ويژگي هاي شخصيتي دندانپزشکان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله دندانپزشكي دانشگاه علوم پزشكي شيراز – Journal Of Dentistry از صفحه ۳۴۸ تا ۳۵۵ منتشر شده است.
نام: رابطه فرسودگي شغلي با سطح بهداشت روان و ويژگي هاي شخصيتي دندانپزشکان
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله دندانپزشکان
مقاله استرس
مقاله ويژگي هاي شخصيتي
مقاله رضايت شغلي

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: طوبايي شهين
جناب آقای / سرکار خانم: دقيق افكار مريم
جناب آقای / سرکار خانم: حق شناس حسن

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
بيان مساله: فرسودگي شغلي فرايندي از خستگي جسمي و رواني است، که در اثر فشار هيجاني ثابت و پي در پي ناشي از درگيري درازمدت در انسان ايجاد مي شود. حرفه دندانپزشکي يکي از مشاغل پرفشار در شاخه هاي پزشکي است. وجود عوامل فشارزا در اين حرفه مي تواند دندانپزشکان را آماده به فرسودگي شغلي و مشکلات روانشناختي ديگر همچون افسردگي و اضطراب کند.
هدف: هدف از اين پژوهش، بررسي رابطه ميان متغيرهاي جمعيتي، شخصيتي، رضايت و فرسودگي شغلي، در گروهي از دندانپزشکان شهر شيراز بود.
مواد و روش: در اين پژوهش، ۳۰ نفر از دندانپزشکان عضو هيات علمي دانشگاه علوم پزشکي شيراز بررسي شدند. روش نمونه گيري به صورت آسان و در دسترس بود. از پرسشنامه هاي فرسودگي شغلي، رضايت شغلي و سلامت عمومي استفاده گرديد. روش هاي آماري به کار گرفته شده در اين پژوهش شامل، ضريب همبستگي پيرسون، تحليل واريانس چند عاملي، آزمون تي و مربع خي بود.
يافته ها: از ۳۰ نفر دندانپزشک شرکت کننده در اين بررسي، ۱۲ (۴۰ درصد) نفر مرد و ۱۸ (۶۰ درصد) نفر زن بودند. ميانگين سال هاي اشتغال زنان بيشتر از مردان بود، در حالي که مردان ساعات بيشتري از روز را با يونيت دندانپزشکي کار مي کردند. ميان زنان و مردان در ميانگين بهداشت عمومي و رضايت شغلي تفاوتي معنادار وجود نداشت. ساعات کار با دستگاه دندانپزشکي و پيشينه کار نيز در رضايت مندي و بهداشت عمومي تاثيري نداشت. نتايج نشان داد، که تاثير نمايه هاي پنج گانه شخصيتي نئو، جنسيت، سال هاي اشتغال و سن بر تحليل رفتگي شغلي، گر چه به سطح معنادار نمي رسند، اما اين طرح مي تواند تا ۲۹ درصد نبود رضايت مندي شغلي را پيش بيني کند (R=0.54؛ F=0.06 R square=0.29؛ P=0.43).
نتيجه گيري: در اين پژوهش، تاثير متغيرهاي جنسيت، سن و سال هاي اشتغال در رشته دندانپزشکي بر تحليل رفتگي شغلي به اندازه اي معنادار نرسيد، اما نتايج نشان مي دهد، که با افزايش حجم نمونه امکان دارد، که شاهد تاثير اين متغيرها بر فرسودگي شغلي در گروه دندانپزشکان شويم. از سويي، بررسي کنوني در گروه مدرسين دانشگاهي انجام شده است، که خود مي تواند دليل تفاوت نتايج بررسي کنوني با برخي بررسي هاي پيشين در دندانپزشکان باشد.