سال انتشار: ۱۳۸۰

محل انتشار: همایش ملی مدیریت اراضی – فرسایش خاک و توسعه پایدار

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

نورا… طغرلی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات منابع طبیعی و امور دام استان کرمان

چکیده:

جهت بررسی رابطه ژئومورفولوژی و فرسایش در یک حوضه ابخیز میتوان از دو روش کمی و کیفی استفاده نمود،روش کمی دقیقتر بوده و لازمه آن وجود آمار کافی دبی و رسوب در حوضه ابخیز و رخساره های ژئومرفولوژی می باشد.
در این تحقیق به علت فقدان ایستگاه هیدرومتری و نبودآمار دبی و رسوب از روش کیفی استفاده شده است.بدین طریق که رابطه بین واحدهای ژئومرفولوژی با تراکم زهکشی ، درصد تاج پوشش گیاهی ، درجه مقاومت سنگها نسبت به فرسایش مشخص گردید و با استفاده از سه فاکتور فوق نوع حساسیت به فرسایش منطقه در هر یک از رخساره های ژئومرفولوژی تعیین گردید.
در این بررسی ابتدا با استفاده از نقشه توپوگرافی ۱:۵۰۰۰۰ نقشه های زمین شناسی، عکسهای هوائی همراه با پیمایش صحرائی و کنترل دقیق نقشه های شیب، جهت، هیدرومتری، سنگ شناسی، و شبکه هیدروگرافی و ژئومورفولوژیکی نقشه واحدهای کاری منطقه مورد مطالعه تهیه شده سپس مطالعات درصدتاج پوشش یاهی تراکم زهکشی و درجه مقاومت سنگها نسبت به فرسایش در هر یک از رخساره های ژئومرفولوژی انجام گرفت و با توجه به جنس سنگ مادر، تراکم زهکشی و درصد تاج پوشش گیاهی نوع حساسیت به فرسایش منطقه تعیین گردید و در نهایت نقشه حساسیت به فرسایش تهیه شد و در پایان اولویت کاری در زیر حوضه ها و رتبه های هر یک از زیر حوضه ها مشخص گردد.
بررسیهای انجام شده نشان داد که تعیین میزان فرسایش از روی درجه مقاومت سنگها تراکمزهکشی و یا پوشش گیاهی به تنهایی دارای دقت کافی نبوده و هر یک از موارد ذکرشده در تعیین حساسیت به فرسایش مکمل یکدیگر و بر حسب هدف موضوع می توان یکی را بر دیگری ترجیح داد.
لازم به ذکر است که در بین فاکتورهای مطالعه شده تراکم زهکشی رابطه نزدیک تری را نسبت بهدو عامل دیگر در تعیین فرسایش منطقه ازخود نشان داده است.