سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: سمینار برنامه ریزی توسعه مشارکتی آب و خاک کشور

تعداد صفحات: ۱۶

نویسنده(ها):

محمدتقی شریعتی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات و بررسی مسائل روستایی
علیرضا مهاجر – عضو هیئت علمی سازمان تحقیقات و آموزش کشاورزی

چکیده:

ناکامی برنامه ها و پروژه های توسعه متکی به رهیافت های تمرکز گرا دستوری و یکسویه تکنولوژی مدار با تخصیص منابع و اموزش هرچند ممکن است دلسوزانه هم بوده است عملا به کنار ماندن مردم از جریان توسعه و ناتوانمندسازی اجتماعات صرافی ۱۳۷۷ نارایان و ابه ۱۹۹۷ ص۱ و حتی گرفتار امدن آنان دردام وابستگی منجر شده است در بسیاری موارد اعتماد به نفس ظرفیت تصمیم گیری و مدیریت جوامع نیز تحلیل رفته است Sing 1999 تجربیان ایران نشان میدهد که درگذشته عموما راهبرد حداکثر دخالت دولت در برنامه ها و پروژه های توسعه روستایی همراه با بخشی نگری و تعصب سازمانی موجب حذف یا کمرنگ شدن مشارکت مردمی دانش بومی نهادهایمحلی و خصوصا تشکلهای غیردولتی بودهاست نتیجه آنهم ناهماهنگی در فرایند برنامه ریزی خدمات رسانی و افزایش هزینه ها هدررفتن سرمایه های انسانی مالی و اجتماعلی و سرانجام دامن زدن به شکاف و نارضایتی میان مردم روستا بودها ست. موسسه توسعه روستایی ایران ۱۳۸۲ اثرات نامطلوب این برنامه های توسعه که در پارادایم قدیم توسعه تبیین می شود در کشورهیا جهان سوم بیشتر توجه جوامع روستایی و همچنین تخریب بیشتر منابع پایه ماننداب و خاک و منابع ژنتیکی شده است