سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۳۱

نویسنده(ها):

امنه بختیاری – کارشناس ارشد گروه بررسی مسائل زنان پژوهشگاه علوم انسانی

چکیده:

با مرور بر وضعیت علوم انسانی در جهان در می یابیم که این علوم به جای سعی در کسب مشروعیت (کسب روش شناسی محکم و راهیابی مط مئن به عینیت ) وضعیت مبهم خود رابه تدریج پذیر فته ،قطعیت تع ابیروتفاسیر خودر ااز واقعیت به جای خود واقعیت پذیرفته وجهت دارعمل نموده است؛بنابراین تصور می شود این علوم نسبت به د یگر رشته های علمی پیشرفت لازم رانداشته وتا حدودی در وضع نابهنجار بسر می برد. در ایران نیز تقدم علوم دیگر نسبت به علوم انسانی حتی در حوزه ها ی تصمیم گیری فرهنگی – اجتماعی کشور وجود دارد ،همچنین نظام ناکارآمد ارزش گذاری و امتیازدهی به فعالیتهای علمی در حوزه علوم انسانی، کثرت گریزی در اندیشه ورزی و ضعف خودباوری از موانع پیشرفت این ع لوم و در نهایت مسأله محور نبودن آن گردیده است؛ یعنی ما علوم انسانی داریم ، ولی این علوم پاسخی به مسائل ملموس نداده، لذا نفی برای آن متصور نشده است؛ پس در علوم انسانی باید تولید علم داشته باشیم و این امر جز با تفکر خلاق و انتقادی یعنی از راه خلق ایده ها و نظریات نوین و تجزیه و تحلیل اطلاعات و نقادی میسر نخواهد شد