سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی بهسازی و مقاوم سازی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

محسن وفامهر – عضو هیئت علمی دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

متاسفانه بخش عظیمی از ساختمانهای کشور بر اساس ضوابط فنی استوار نیستند. در حالی که استحکام و مقاوم سازی ساخت و ساز ها بای در برنامه ریزی و سیاست گذاریهای کلان مسئولان اجرایی از اولویتی ویژه برخوردار باشد. بعد از زلزله بم فجایعی که برای مردم این منطقه پیش آمد، مجددا بحث مقاوم سازی سخنروز همه مسئولین و حتی مردم شده است. عده ای مقاوم سازی را به عنوان «ساخت مقاوم ساختمان های نوساز» مطرح نموده اند و عدی دیگر بحث «تعمیر ، مرمت و مقاوم سازی ساختمانهای قدیمی» را مد نظر دارند. ولی نکته ی نگران کننده این است که متاسفانه حتی بعد از وقوع زلزله های اخیر، هنوز ساختمانهای خصوصی، عمومی، آموزشی و دولتی درحال احداث است که کلیه ضوابط محاسباتی برای مقاوم سازی در برابر زلزله به طور اصولی و صحیح اجرا نمی شود. به هر حال مسئله مقاوم سازی در هر دو زمینه یاد شده (چه ساختمانهای قدیم یا بافت های فرسوده و چه ساختمانهای جدید و نوساز) مطرح می باشد. از میان حوادث طبیعی، زلزله معمولا بیشترین صدمه را بر بناهای مصالح بنایی(آجری، سنگی، خشتی) وارد می سازد. این امر صرفا به دلیل شدت امواج ناشی از زلزله نیست، اینمصالح، خود ازمقاومت کششی اندکی برخوردار هستند و اصول در طارحی وس اخت این بناها نیز، مقابله با نیروهای افقی مور توجه قرار نگرفته است. در میان مصالح بنایی نیز، کشور ما را بیشتر بناهای آجری تشکیل می دهند. رویکرد این مقاله نیز ارائه راهکارهای اجرایی در خصوص ایمن سازی لرزه ای این دسته از ساختمانها خواهد بود.