سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دومین کنگره مشترک سیستم های فازی و سیستم های هوشمند

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

علی وحیدیان کامیاد – استاد گروه ریاضی دانشگاه فردوسی مشهد
جواد چاجی – دانشجوی ارشد ریاضی

چکیده:

برنامه ریزی آرمانی فازی، بخصوص هنگامی که سطح اهمیت آرمانها با یکدیگر متفاوت است مورد توجه محققین زیادی قرار گرفته است و مدلهای گوناگونی در این رابطه ارائه شده است. آنچه تقریباً در بین تمامی روشهای ارائه شده مشترک است، استفاده از عملگرMax-Minبرای مدلسازی و حل مسأله برنامهریزی آرمانی فازی می باشد. اما استفاده از این عملگر اشکالاتی دارد. مهمترین نقص این عملگر اینست که بعلت ماکزیمم کردن مینیمم چند تابع عضویت، توابع عضویت بزرگتر تأثیری در جواب مسأله نخواهند داشت و ما این مطلب را شرح خواهیم داد. ما دراین نوشتار از عملگرMax-product برای مدلسازی و حل یک برنامه ریزی آرمانی فازی استفاده کرده ایم. اگرچه انجام این کار به یک مسأله برنامهریزی غیرخطی منجر میشود، اما مزایایی دارد که در ادامه به آن اشاره خواهیم کرد. مثالهای عددی حل شده نقص عملگر کارایی رهیافت جدید را نشان میدهدMax-Min