سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: نهمین همایش انجمن زمین شناسی ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

علی کنعانیان – گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران
مهدی رضائی کهخائی – گروه زمین شناسی، دانشکده علوم، دانشگاه تهران

چکیده:

سنگ های حاشیه توده گرانیتوئیدی لخشک، واقع در شمال غرب زاهدان، در امتداد یک زون برشی گسترده بهپهنای حدود ۴۰۰ متر دستخوش دگرشکلی شده اند . شدت دگرشکلی از کنتاکت توده به سمت داخل توده نفوذی تدریجاَ کاهش می یابد . با بررسی ریزساختارها در این نوار میلونیتی که به موازات فلیش های دگرگونی میزبان توده گسترش یافته است، می توان تغییرات بافتی پیشرونده ای را از سنگ های با دگرشکلی ضعیف به سمت سنگ های دارای دگرشکلی شدید ملاحظه نمود . کانی های فلدسپاری به عنوان فراوانترین اجزاء تشکیل دهنده این گرانیتوئیدها، تغییرات زیر را در حین دگرشکلی تجربه نموده اند :
-۱ در این بلورهای فلدسپار شکستگی های ریز میکروسکوپی به وجود آمده و با کانی های ماگمایی دما بالا نظیر کوارتز , بیوتیت و فلدسپار آلکالن پر شده است .
-۲ همرشدی کوارتز و فلدسپار به طور بخشی جایگزین پلاژیوکلاز شده است .
-۳ بلورهای فلدسپار آلکالن بافت پرتیتی پیدا کرده اند .
-۴ مرز دانه ها مهاجرت نموده و ماکل فلدسپارها جابجا شده است .