بــر این اســاس و با توجه بــه گونه های مختلف نشــانه (اعم از اردلان و بختیــار نیز تصریح می نماینــد می توان گفت که شــمایل، نمایــه و نمــاد) می توان چنیــن گفت کــه در این نوع   یــک بنای معماری می تواند شــمایلی برای طبیعتی باشــد

رمزپردازی در معماری اسلامی، هر سه نوع نشانه می تواند مورد که معمار از آن الهام گرفته اســت؛ زیــرا همبندی یک فضا  استفاده قرارگیرد. در ادامه شواهدی برای این مدعا ارائه می شود.  بــا فضای دیگر به طــور اجتناب ناپذیــری از الگوی اصلی ۲-۲ رمزپردازی استنباطی با استفاده از نشانه های شمایلی  اتصال، انتقال و وصــول پیروی می کند (اردلان و بختیار، چنانچه در رمزپردازی، از شــمایل هایی اســتفاده شــود که ۱۳۸۰، (۱۶ کــه این الگو ابتدائا در طبیعت و به ویژه حیات ضمن وجود شــباهت صــوری بین دال و مدلــول در آنها،  گیاهی وجود داشــته است (تصویر شماره .(۳ اما کدگشایی از طرح معماریَ ارائه شــده در تصویر ۳، امری نیســت که کشف این شباهت به دلیل عدم وضوح آن نیازمند استنباط  عقلی باشــد، رمزپردازی به عمل آمده، از نوع اســتنباطی صرفا با بهره گیری از حس ممکن باشــد و مخاطب بایستی  می باشــد. برای مثال، در خصوص فرایند اســتخراج اصلَ از اســتنباط عقلــی در ایــن فراینــد بهره گیــرد. در نتیجه، همبنــدیَ فضایــی در معمــاری اســلامی، همــان طور که رمزپردازی به عمل آمده از نوع اســتنباطی می باشــد.

نمونه دیگر از رمزپردازی اســتنباطی با اســتفاده از نشــانه های شــمایلی در معماری اسلامی، رمزگان به کار رفته در الگوی چهارباغ – برای مثال چهارباغ اصفهان- می باشــد. در سوره الرحمن، بهشــت چنین توصیف می شود: “ولمن خاف مقــام ربه جنتــان… و من دونهما جنتــان… فیهما برمبنــای چنین باوری اســت کــه می توان منشــأ رمزگونه و آیینــی »چهاربــاغ اصفهــان« به عنــوان مهمتریــن معبر  پایتخت صفوی را تبیین نمود. اســتیرلن با همین استدلال چهار ایوانی بودن مســاجد صفــوی را نیز، مدلولی از تعداد باغهــای بهشــتی می دانــد و بیان می دارد که شــاه عباس عینــان ّنضاختان” ۵ (الرحمن، آیــات ۴۶ تا .(۶۶ طبق این آیات، بهشــت دو بــاغ دارد که دو باغ دیگــر، در پایین آن قرار داده شــده کــه جمعا چهار بــاغ را تشــکیل می دهند. بــا طرح شهرســازی پایتخت خود قصد داشــته گوشــه ای از عظمــت و زیبایی بهشــت را بر روی زمین محقّق ســازد (اســتیرلن، ۱۳۷۷، .(۱۷۹