سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

آرش مومنی بروجنی – تهران، دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشکدهی مهندسی پزشکی
محمد رفیعی نیا – اصفهان، گروه فیزیک و مهندسی پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی اصفهان
حمید موبدی – تهران، پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران، گروه مطالعاتی NDDS

چکیده:

بتامتازون یکی از داروهای ضد التهاب کورتیکواستروئیدی است که در درمان گستره ای از بیماری ها از قبیل آسم و آماس پوست تا درهای مفصلی عضلانی کاربرد فراوان دارد. بتامتازون (۷% وزنی)، پلیمر (DL-lactide-co-glycolide) (33% وزنی)، اتیل هپتانوات (۵% وزنی) و N-methyl-2-pyrrolidone به ترتیب نقش دارو، پلیمر زیست تخریب پذیر، افزودنی و حلال را در تهیه سامانه های تشکیل شونده در محل ایفا کردند. در ضمن، در ساخت سامانهها از دو کوپلیمر با میزان لاکتیک و گلیکولیک متفاوت استفاده شد تاتاثیر این متغیر بر رفتار رهایشی سامانه ها بررسی شود. پس از آمادهسازی، سامانه ها توسط تابش اشعه گاما استریل شدند. مورفولوژی سامانه ها توسط SEM بررسی شد. مطالعات رهایش in vitro در دمای ۳۷ درجه سانتیگراد و محلول بافر فسفات با pH برابر ۷/۴ به وسیله HPLC انجام شد. رهایش in vivo سامانه ها نیز در خرگوش بررسی شد. در هر دو مطالعه، رهایش دارو از سامانه ها شامل سه فاز متمایز بود. به ترتیب خروج حلال، تخلخلها و تخریب پلیمر عوامل کنترلکننده هر یک از این فازها محسوب میشوند. کوپلیمرها با نسبت بالاتر لاکتیک، دارو را در مدت زمان طولانی تر (تا ۱۵ هفته) و میزان رهایش ناگهانی کم تر (۱۰/۵%) آزاد ساختند. در مجموع، این سامانه ها راهکاری مناسب جهت استعمال داروهای کوتیکواستروئیدی با اثرات جانبی کم تر ارائه می دهند.