مقاله روابط متقابل شيخ زاهد گيلاني و شيخ صفي الدين اردبيلي بر يكديگر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۷ در تاريخ از صفحه ۱۳۹ تا ۱۵۷ منتشر شده است.
نام: روابط متقابل شيخ زاهد گيلاني و شيخ صفي الدين اردبيلي بر يكديگر
این مقاله دارای ۱۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گيلان
مقاله اردبيل
مقاله شيخ زاهد
مقاله شيخ صفي
مقاله تصوف

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: يوسف جمالي محمدكريم
جناب آقای / سرکار خانم: پناهي عباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
تصوف در گيلان همچون ساير مناطق ايران از نفوذ و قدمت زيادي برخوردار بوده است. شيخ زاهد گيلاني بنيانگذار طريقتي بود که با ساير فرقه هاي صوفيانه در ايران از نظر فكري و اجتماعي داراي تفاوت هايي بود. با آن كه اساس تصوف زاهديه مبتني بر فقر و درويشي بود، اما شيخ زاهد با توجه به نفوذ اقتصادي و سياسي اي که در گيلان، شروان، اَران و آذربايجان پيدا کرده بود، مورد احترام ويژه حاكمان ايلخاني و محلي بود. شيخ زاهد با توجه به چنين موقعيتي، قدرت اجتماعي و اقتصادي خود را در خدمت طريقت زاهديه قرار داد. پس از پيوستن شيخ صفي الدين اردبيلي به وي، با توجه به ميراثي که شيخ زاهد به او منتقل کرده، شيخ صفي طريقت صفويه را به وجود آورد. به نظر مي رسد يكي از انگيزه هاي پيوستن شيخ صفي به شيخ زاهد علاوه بر عوامل معنوي وي ثروت و مکنت شيخ را مورد توجه قرار داده بود، تا از اين طريق بر قدرت خود بيفزايد. علاوه بر اين مساله، شيخ صفي با انتقال سيادت (سيد بودن) از خاندان شيخ زاهد به خود پس از ازدواج با دختر شيخ زاهد-بي بي فاطمه-زمينه هاي تلفيق انديشه سياسي ايرانشهري را براي خاندانش فراهم كرد.