سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: کنگره ملی علوم انسانی

تعداد صفحات: ۵۴

نویسنده(ها):

حسین لطف ابادی – استاد روانشناسی تربیتی دانشگاه شهید بهشتی.

چکیده:

در این مقاله فشردهای ازنتایج یک تحقیق علمی با عنوان روش شناسی پژوهش در« روان شناسی و علوم تربیتی در ایران که نویسنده مقاله اجرا کرده ارائه شدهاست. پژوهش مذکوربه این نتیجه رسیده است که: ۱٫ متون ومنابعی که درکلاس های درسی دانشگاهی روش تحقیق در روانشناسی و علوم تربیتی استفاده می شوند عموماًبربنیادهای نظری فلسفه تحصلی وپسا تحصلی استوارند و کاستی های این نظریه هاراباخود بههمراه دارند. ۲٫ غالب م درسان روش تحقیق در سطوح کارشناسی وکارشناسی ارشدو دکتری روانشناسی و علوم تربیتی بابنیادهای نظری و معرفت شناسیوشناسی پژوهش های روانی تربیتی یا آشنایی کافی ندارندیابی توجه به اهمیت آن هستند.۳٫ روش های پژوهش که درکلاس های درس روش تحقیق در روان شناسی وعلوم تربیتی تدریس می شوداساساًازنوع روش های کمی است و چندان توجهی به روش های کیفی تحقیق نمیشودوروش های ترکیبی درتحقیق مورد غفلت است. ۴٫ دانشجویانی که درس روش تحقیق درروان شناسی وعلومتربیتی را درسطوح کارشناسی و کارشناسی ارشدودکتری می گذرانند مبانی نظری و معرفت شناختی روششناسی پژوهش رانمی آموزندودرآموزش های خود اساسا روش هاو طرح های پژوهشی کمی رافرامیگیرند. ۵٫ مقالات علمی – پژوهشی که در مجلات روان شناسی و علوم تربیتی ایران انتشار می یابد اساساً بر روش های کمی پژوهش مبتنی است که بنیاد معرفت شناختی این روش هاازنوع فلسفهعلم تحصلی وپساتحصلی است. ۶٫ پژوهش های روانشناسی وعلوم تربیتی،ضمن بهره گیری از روش های کمی گرای ی پژوهش و نگرش دقیق به واقعیت های عینی علمی،نیازمند نوع م حکمی از فلسفه علم است که آن را فلسفه خردگرایی مینوی و علمی مینامیم و با روش پژوهشی جدید ابداعی که آن ر ا روش پژوهشی اصیل خلاق نامیده ایم قابل کشف ودستیابی است.