سال انتشار: ۱۳۷۲

محل انتشار: هشتمین سمینار بین المللی پیش بینی برای زلزله

تعداد صفحات: ۲۰

نویسنده(ها):

ارژنگ صادقی – مسئول دانشکده فنی – دانشگاه تربیت معلم تبریز

چکیده:

ارتعاشات وارد بر سازه ها را می توان به سه طریق زیر کنترل و حذف نمود:
– کاهش یا حذف منبع ارتعاش
– جداسازی سازه ها از محیط مرتعش
– کاهش پاسخ سازه ها در قبال ارتعاش
در مورد زلزله در شرایط فعلی روش برای کاهش یا حذف منبع ارتعاش موجود نمی باشد گرچه مطالعات در این مورد در جریان است تا با شناسایی گسل ها و متوقف نمودن حرکات آنها و یا رها نمودن انرژی ذخیره شده در این گسل ها هرچندگاه توسط انفجار و جلوگیری از انباشته شدن این انرژی ها منبع ارتعاش حذف یاتخفیف یابد.
کار بر روی جداسازی سازه ها از محیط مرتعش بسیار پشی از روش کاهش پاسخ سازه مورد ارزیابی و تجزیه قرار گرفت، بر خلاف گزارشات مقالات خارجی، اولین تجربه در این مورد قبل ازجاکوب به سال ۱۹۰۶ در ایران و در ساختمان گنبد سلطانیه بکار گرفته شده است. (سال ۷۰۴ هـ.ق).
اساس جداسازی پی از زمین، ایجاد انعطاف در سطح پی یک سازه و در همان حال استفاده از عناصر میراساز، برای محدود نمودن دامنه حرکت ناشی از زمین لرزه می باشد.
تاکنون بیش از ۲۰۰ سازه مهندسی با استفاده از اصل جداسازی پی در جهان ساخته شده است. روش جداسازی پی خود طیف گسترده ای از ابداعات گوناگون را در بر می گیرد که عمده ترین آنها استفاده از تکیه گاههای الاستومری چند لایه و یا صفحات لغزان تفلون و یا نهایتا ترکیبی ازاین دو می باشد.