مقاله روش ايمونوهيستوشيمي در تشخيص لنفوم هوجکين و مقايسه آن با روش هاي متداول که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در مجله دانشکده پزشکي دانشگاه علوم پزشكي مشهد از صفحه ۲۱۴ تا ۲۲۱ منتشر شده است.
نام: روش ايمونوهيستوشيمي در تشخيص لنفوم هوجکين و مقايسه آن با روش هاي متداول
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ايمنوهيستوشيمي
مقاله لنفوم
مقاله لنفوم هوجكين

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مير‌صدرايي سعادت
جناب آقای / سرکار خانم: فرزادنيا مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: حيدري فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: رحيمي مهدي
جناب آقای / سرکار خانم: جباري نوقابي هادي
جناب آقای / سرکار خانم: كاخي ثريا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: لنفوم هوجكين نئوپلاسم بدخيم سلولهايB  و کمتر T بوده و مي تواند با انواع بيماري هاي خوش خيم و بدخيم اشتباه گردد. انواع مختلف اين بيماري و بيماريهاي قابل اشتباه با آن سير، پيش اگهي و درمان متفاوت دارند. امروزه استفاده از روش هاي تشخيصي پيشرفته مثل استفاده از رنگ آميزهاي ايمنوهيستوشيمي مي تواند در افتراق انواع مختلف اين لنفوم از يکديگر و نيز ساير مواردي كه با آن قابل اشتباه است، بسيار كمك كننده و مفيد باشد.
روش كار: اين مطالعه توصيفي مقطعي و گذشته نگر بر ۵۳ مورد از مواردي كه در طي دوره ده ساله (فروردين ۷۴ تا فروردين ۸۴) در مركز آسيب شناسي بيمارستان امام رضا (ع) تشخيص لنفوم هوجكين داده شده بود انجام شد. بررسي ميكروسكوپي مجدد، رنگ آميزي معمولي، اختصاصي و ايمنوهيستوشيمي جهت تاييد يا رد تشخيص اوليه هم انجام گرفت. نتايج مشاهدات به كمك روش هاي آمار توصيفي و استنباطي و SPSS تجزيه و تحليل شد.
نتايج: از ۵۳ مورد با تشخيص اوليه لنفوم هوجكين در بررسي هاي دقيق تر بعدي در۴۷ مورد (۸۸٫۷%) لنفوم هوجكين تاييد شد و در ۶ مورد (۱۱٫۳%) تشخيص به لنفوم غير هوجكيني (۵ مورد لنفوم سلول بزرگ B باغلبه سلول T و يك مورد تشخيص احتمالي لنفوم سلول بزرگ آناپلاستيك) تغيير يافت.
در موارد تاييد شده، لنفوم هوجكين ميانگين سن ابتلا ۴۰ سال و به جز نوع اسكلروز ندولر، در مردان (۲٫۵ برابر) شايعتر بود. اكثر موارد لنفوم هوجكين از نوع با سلولاريته مخلوط (۳۹ مورد، ۵۴٫۷%) بود.
نتيجه گيري: با توجه به اينكه قبلا در ۶ مورد (۱۱٫۳%) با ميكروسكوپ معمولي و بدون استفاده از ايمنوهيستوشيمي تشخيص اشتباه داده شده بود و از آنجايي كه درمان و پيش اگهي لنفوم هوجكين با ساير بيماري هايي كه با آن قابل اشتباه است، متفاوت مي باشد، در تشخيص لنفوم هوجكين خصوصا نوع با فقدان لنفوسيتي و نوع ندولر با غلبه لنفوسيت استفاده از روش هاي تكميلي مثل ايمنوهيستوشيمي جهت تاييد تشخيص الزامي است.