سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: دومین همایش ملی کشاورزی بوم شناختی ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

علیرضا محمودی – دانشجوی کارشناسیارشد مرتعداری دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگ
افشین سلطانی – عضو هیئت علمی گروه زراعت و اصلاح نباتات دانشگاه علوم کشاورزی و منابع ط
سیاوش سلیمیان ریزی – دانشجوی کارشناسی ارشد اصلاح نباتات و زراعت دانشگاه علوم کشاورزی و منا
مجید جعفری مقدم – دانشجوی کارشناسی ارشد اصلاح نباتات و زراعت دانشگاه علوم کشاورزی و منا

چکیده:

تغییر اقلیم و افزایش درجه حرارت یکی از مسائل مهم زیستمحیطی به حساب میآید که در سالهای اخیر مطالعات زیادی را به خود اختصاص داده است ( رضئی، ).۱۳۸۱ تغییر اقلیم به دلیل ابعاد علمی و کاربردی ( اثرات محیطی، اقتصادی، اجتماعی ) آن از اهمیت فزاینده برخوردار است، چرا که سیستمهای انسانی وابسته به عناصر اقلیمی مانند کشاورزی، صنایع و امثال آن بر مبنای ثبات و پایداری اقلیم طراحی شده است ( برایسون، ).۱۹۹۷ با توجه به اهمیت موضوع، تغییر اقلیم در منطقه اصفهان با استفاده از آمار هواشناسی ایستگاه اصفهان از سال ۱۹۵۱ تا پایان سال ۲۰۰۵ میلادی مورد بررسی قرارگرفت . میزان تغییر در متغیرهای مربوط به دما، بارندگی و رطوبت نسبی با رو ش رگرسیون خطی ساده مورد مقایسه قرار گرفت . نتایج نشان داد که میانگین دمای حداکثر و حداقل طی پنجاه و چهار سال گذشته در این منطقه در سطح احتمال ۰/۰۵ افزایشی نداشته است . در مورد متغیر رطوبت نسبی نتایج حاکی از آن است که میانگین رطوبت نسبی با گذشت زمان کاهش داشته است . همچنین با ترسیم منحنی آمبروترمیک طی سال های ۱۹۸۵،۱۹۷۰،۱۹۵۵و ۲۰۰۰ میلادی نتیجه حاکی از آن است که ماههای خشک افزایش یافته است . رابطه حداکثر دما با رطوبت نسبی نشان می دهد که رابطه معکوسی بین این دو عامل وجود دارد . در مجموع نتیجهگیری شد که تغییر اقلیم جهانی در این منطقه بر دما و بارندگی اثر محسوسی نداشته ولی موجب کاهش رطوبت نسبی شده است، همچنین ماههای خشک افزایش یافته است، در واقع اقلیم منطقه خشک تر شده است