مقاله زبان عربي در ايران گذشته، حال و آينده (عنوان عربي: اللغة العربية في إيران ماضيها، حاضرها و مستقبلها بقلم فكتور الكك) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۷ در مطالعات ادبيات تطبيقي (ادبيات تطبيقي) از صفحه ۱۳۵ تا ۱۵۹ منتشر شده است.
نام: زبان عربي در ايران گذشته، حال و آينده (عنوان عربي: اللغة العربية في إيران ماضيها، حاضرها و مستقبلها بقلم فكتور الكك)
این مقاله دارای ۲۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله زبان عربي
مقاله ايران
مقاله گذشته
مقاله حال
مقاله آينده (كليد واژه عربي: اللغة العربية
مقاله إيران
مقاله الماضي
مقاله الحاضر
مقاله المستقبل)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: الكك ويكتور

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکيده فارسي:
زبان عربي در برهه اي از زمان چهره جهاني به خود گرفت و دايره نفوذ خود را با گسترش اسلام در سراسر جهان وسعت بيشتري بخشيد. مرزهاي چين را درنورديد و با گذر از خاورميانه، مصر و شمال افريقا به جنوب باختري اروپا رسيد. پايه گذار اين گستره فراگير جهاني چيزي نبود جز تمدني كه اين زبان با خود داشت و باعث هدايت انسان ها به سوي پيشرفت و شكوفايي شد. مردم جزيره العرب با نشر اسلام به وسيله زبان قرآن راه اين تمدن را هموار كردند و باعث شدند تا ديگر ملل نخبه جهان با شيفتگي فراوان زبان عربي را در آغوش گيرند، و با اين زبان، ميراث فرهنگي ديرپاي خود را منتقل كنند.
ايرانيان با مشاركت عظيم خود در تمدن اسلامي و عربي، و با نقش آفريني بي همتا در ساماندهي زبان عربي، از ديگر ملل سرآمد بودند. و اين گفته ابن خلدون است كه: «بيشتر علماي اسلام از ايرانيان بودند». (← ابن خلدون، ۱۹۶۷م.)
با اين همه، و علي رغم گسترش زبان عربي در ايران، اين پرسش مطرح است كه چرا زبان عربي به عنوان زبان گويشي مردم در قلمرو شاهان ساساني آن گونه كه در سرزمين ما بين النهرين، سوريه، فلسطين و لبنان مورد استفاده قرار گرفت، به كار گرفته نشد؟ زبان فارسي دري با پايان قرن سوم هجري رو به شكوفايي نهاد، و نشانه هاي شعر و شاعري در آن نمايان شد، و سرانجام راه پرفراز و نشيب خود را با رودكي (۳۲۹ هـ. / ۱۰۲۰ م.)، شاعر پرآوازه ايراني آغاز كرد.