مقاله «زمان» از ديدگاه ملاصدرا و برگسون که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در معرفت فلسفي از صفحه ۱۳۱ تا ۱۴۹ منتشر شده است.
نام: «زمان» از ديدگاه ملاصدرا و برگسون
این مقاله دارای ۱۹ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ملاصدرا
مقاله برگسون
مقاله زمان
مقاله آن
مقاله ديرند

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فتحي علي
جناب آقای / سرکار خانم: آيت الهي حميدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمان حقيقتي است كه با وجود انسان پيوند يافته است و انسان هميشه خود را در چنبره آن مي يابد، گويا انسان اسيرِ زمان است و راهي براي برون رفت از اين اسارت ندارد. ملاصدرا و برگسون كه فيلسوفاني از دو سنت فلسفي متفاوت هستند، در تلقي خويش از زمان، افقي تازه گشوده و راهي نو آغازيده اند. هم ملاصدرا و هم برگسون بر آن بوده اند كه حقيقت زمان را بايد در نسبت با وجود تفسير كرد. ملاصدرا زمان را حقيقتي مي داند كه از نحوه وجود ماديات انتزاع مي شود، برگسون نيز زمان را مرادف حركت مي داند و آن را ديرندي مي شمارد كه فقط از طريق خودآگاهي و شهود محض قابل درك است و بنياد هستي ما را تشكيل مي دهد. در اين نوشتار، پس از تبيين زمان از منظر اين دو فيلسوف، سعي خواهيم كرد تا ميان اين دو ديدگاه، الفتي ايجاد نماييم و روزنه اي براي مقارنه و تطبيق بگشاييم.