سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: پنجمین کنگره تغذیه ایران

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

محسن آنی – استاد دانشکده داروسازی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصف

چکیده:

سلنیوم در جدول تناوبی عناصر در گروه۶ همراه با اکسیژن و گوگرد قرار گرفته و از نظر خصوصیاتفیزیکو شیمیایی بسیار شبیه گوگرد می باشد. به همین خاطر د رمولکولهایی که گوگرد در ساحتمان آن بکار رفته می تواند با آن رقابت کند. تا اواسط دهه ۱۹۵۰ همگی سلنیوم را به عنوان یک عنصر سمی می دانستند وخصوصا گیاهانی که در زمینهای غنی از سلنیووم رشد می نمود برای حیواناتی که در این زمینها به چرا می رفتند کشنده می دانستند . در شرایط آزمایشگاهیبا آزمایشاتی که روی حیوانات صورت گرفته غلظتهای حد متوسط میکرومولارسمی نشان داده و غلظتهای در حدود بالای میکرومولار میلی مولار کشنده بوده . بر اساس این تاریخچهاضافه نمودن سلنیوم به مواد غذایی به عنوان مکمل غذائی برای انسا ن و حیوانات ممنوع گردیدند.هرچند مشخص شده بود که سلنیوم یک عنصر ضروری بهش مار می آید ولی از آنجا که آستانه بین حد ضروری و حد رسمی دامنه بسیار باریکی داشت استفاده ازان بسیار با احتیاط صورت می گرفت. البته بعدا وجود سلنیوم به عنوان جزئی از ساحختمان بعضی از آنزیمهای احیا کننده مشخص گردید و معلوم شدد که این انزیمها موجب خنثی شدن پر اکسیدهای آلی شده و سلولها را از آسیب رادیکالهای آزاد اکسید کننده محافظت می نماید که بعدا در مورد انها صحبت خواهد شد. ولی نکته جالب در مورد این عمنصر این بوده که کمبود آن در بافتها اختلالات شدیدی بوجود می آوردو باعث آتروفیه شدن سلولها می گردد که دیستروفی عضلانی دامها، از بین رفتن سلولهای ماهیچه قلب ، اختلالات قلبی در انسان ، کاهش رشد عمومی، عقیم شدن و از بین رفتن مو و ناخت از جمله این عوارض است.