سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: سومین همایش ایمنی هوانوردی

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

علی اکبر گلرو – پژوهشگا ه هوافضا

چکیده:

اگرچه بیش از ۵۶ سال از تصویب قانون هواپیمایی کشوری در ایران می گذرد و فعالیت های این بخش نیز نزدیک به ۹۰ سال در کشور سابقه دارد، لاکن مقررات حاکم بر این بخش همچنان براساس قانون سال ۱۳۲۸ هواپیمایی کشوری است و تغییرات بسیار مختصری در آن انجام یافته است . در این مقاله سعی در بررسی ساختار ایمنی هوانوردی کشور و واحدهای مسئول هوانوردی شده است . مشکلات ساختاری مورد بررسی قرارگرفته است و چند نمونه از ساختار ایمنی هوانوردی در کشورهای جهان مقایسه شده است . مقررات ایکائو در ارتباط با ساختار ایمنی هوانوردی Safty management system (SMS) مورد بررسی قرارگرفته و اقداماتی که به نظر می رسد می بایست در کشور انجام شود پذیرفته شده است . این مقاله نتیجه گیری می کند که ساختار ایمنی هوانوردی کشور بیشتر براساس بررسی سوانح اتفاقیه و جلوگیری از تکرار آن است و اصولاً مقررات خاصی برای ایجاد ساختار ایمنی در واحدهای تولیدی، بهره بردار و عملیاتی بخش هوانوردی از قبیل کارخانۀ سازندۀ هواپیما، شرکت های هواپیمایی و فرودگاه ها وجود ندارد