سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: پانزدهمین کنفرانس مهندسی پزشکی ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

مهران محمودی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات (تهران) – دانشکده مهندسی پزشکی
علی اصغر بهنام قادر – پژوهشگاه مواد و انرژی
محمدتقی خراسانی – پژوهشگاه پلیمر و پتروشیمی ایران

چکیده:

مهندسی بافت استخوان ، نوید روشی نو جهت ساخت جایگزینها و ترمیم شکستگی های استخوان را می دهد . داربستهای کامپوزیتی متشکل از پلیمرهای زیست تخریب پذیر و مواد بیوسرامیکی ، یکی از زمینه های مهم تحقیقات در مهندسی بافت می باشد. در این تحقیق، از HA به خاطر شباهت آن به فاز معدنی استخوان طبیعی، به عنوان مؤله بیوسرامیکی و از PLLA به خاطر کاربردهای فراوان آن در مهندسی بافت ، به عنوان مولفه پلیمری استفاده شده است. جهت ساخت داربستها از روش جدایش فازی استفاده شد و نمونه هایی با درصدهای گوناگون PLLA و HA مورد بررسی قرار گرفت. چگونگی توزیع فاز دوم (HA) بر روی دیواره های تخلخل ها و اثر آن بر روی شکست زمینه (PLLA) با استفاده از میکروسکوپ الکترونی روبشی مطالعه شد. بر این اساس، وجود ذرات هیدروکسی آپاتیت در مقادیر کم ، موجب تغییرات قابل توجه در رفتار شکست کامپوزیت نمی شود اما افزایش آن (بویژه به مقدار بیش از ۵۰ % وزنی) موجب افزایش تمایل شکست ترد می گردد. آزمایش های اولیه کشت سلولی نشان داد که این داربست می تواند برای کاربردهای مهندسی بافت مورد استفاده قرار گیرد.