سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

سیدآرش موسوی – دانشجوی دکترای عمران, عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی تبریز,پژوهشگر
حامد جهانگیری – دانشجوی سال آخر مهندسی عمران, پژوهشگر و عضو باشگاه پژوهشگران جوان, دان
روزبه اتحاد – دانشجوی سال آخر مهندسی عمران, پژوهشگر و عضو باشگاه پژوهشگران جوان, دان

چکیده:

با در نظر گرفتن شرایط جغرافیا یی ایران می توان براحتی فهمید که کشورها در زمره کشورهای سانحه خیز جهان قرار دارد، از مهمترین سوانح طبیعی باید از زمین لرزه و سیل نام برد.
همچنین شواهد تاریخی حاکی از پتانسیل لرزه خیرزی بالا و رخداد خسارتهای جانی، زیانهای مالی، اقتصادی و اجتماعی جبران ناپذیر می باشد. متاسفانه مساله مدیریت بحران تنها بعد از وقوع آن و در قالب امداد، نجات و تا حدی مرمت و بازسازی مورد توجه می باشد در حالیکه با پرداختن به موضوعاتی مثل پیشگیری، آمادگی و کاهش اثرات ناشی از زلزله می توان به یک سیستم مدیریتی هنگ و کارآمد دست یافت . بن ابراین مدیریت سوانح به یک برنام ه ریزی اجتماعی برای آمادگی جهت وقوع بحران وابسته است و این برنامه ریزی عموما نیاز به ابزار پیشرفته یا تکنولوژی خاصی ندارد. برنامه ریزی از اصول اولیه و ابتدایی در بحث مدیریت بحران بحساب می آید چرا که با برنامه مناسب می توان به هدفهای یک طرح مدیریتی با حداکثر توان مهندسی و حداقل اتلاف منابع مالی و انسانی جامعه عمل پوشاند و مقدمه اجرای آنرا بطور مناسب فراهم نمود. زلزله و مدیریت بحران نیازمند یک نگاه برنامه ای و توسعه ای است و باید برای اصلاح ساختار مدیریت بحران یک برنامه
استراتژیک و کلان نگر تهیه شود و براساس آن شرح وظایف تمامی دستگاهها و بخش ها برای امداد و نجات حادثه دیدگان و بازسازی مناطق آسیب دیده در زیر یک فرماندهی واحد تبیین گردد . اقدامات گسترده ای در سالهای گذشته در امر سازماندهی مدیریت بحران در کشور آغاز شده است که با بررس ی اقدامات انجام شد، در این مقاله پیشنهاداتی برای بهبود وضعیت بحران کشور ارائه شده است.