سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش بین المللی چشم انداز جایگاه موسسات خیریه سلامت در نظام سلامت ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

چکیده:

رویکرد سرمایه گذاری برای سلامت به معنای تلاش فعال دولت برای کنترل سلامت مردم از طریق تغییرات اقتصادی و اجتماعی مثبت است. سرمایه گذاری برای سلامت در آغاز به عنوان یکی از پنج اولویت اعلامیه سال ۱۹۹۷ کنفرانس ارتقاءی سلامت جاکارتا تعیین شد و افزایش سرمایه گذاری برای سلامت نیازمند یک تلاش صادقانه چند بخشی دانسته شد. رویکرد سرمایه گذاری برای سلامت به دنبال شکل جدیدی از مشارکت است. در دنیای پیچیده امروزی، اقدام برای ارتقاءی سلامت نمی تواند به تنهایی در بخش سلامت انجام شود. چنین اقدامی نیازمند ایجاد اتحاد بین بخشی قوی بین بخش سلامت و سایر بخشهای فعال برای تحقق یک توسعه اجتماعی و اقتصادی عادلانه و پایدار است. برای توسعه یک راهبرد ارتقاءی سلامت قوی و معتبر باید به چهار پرسش کلیدی پاسخ داده شود: ۱- در یک جمعیت معین، سلامت در کجا تحقق و ارتقاء می یابد؟ ۲ – کدام سرمایه گذاری و راهبردی بیشترین منافع بهداشتی جمعیت را پدید می آورد؟ ۳ – کدام سرمایه گذاری و راهبردی به کاهش نابرابری در سلامت کمک می کند و در مسیر حقوق بشر است؟ ۴ – کدام یک از سرمایه گذاریها به روشی عادلانه و پایدار به توسعه اقتصادی و اجتماعی کمک می کند و موجب تحقق بیشترین سطح سلامت برای کل جمعیت می شود؟ رویکرد سرمایه گذاری برای سلامت تلاشی کاربردی به منظور پاسخگویی به پرسش های مذکور، به طرق ذیل می باشد: -۱ تشخیص ویژگی های هر سیاست ۲ – ملاحظه عواملی که ممکن است موجب تقویت یا ممانعت از تغییر آن سیاست گردد. ۳ – تعیین گزینه هایی که برای بخش سلامت و به ویژه سیاست های بهداشتی مفید است و برنامه ریزی فرآیند سیاسی دستیابی به تغییرات ضروری قانونی، مقرراتی، مالی، تشکیلاتی یا آموزشی ۴ – در برخی از شرایط، سرمایه گذاری برای سلامت نیازمند تغییر اساسی در سیاست ها می باشد که در این حالت ممکن است وارد تلاشهای عمده مالی، حقوقی، انسانی، مقرراتی یا آموزشی شود. به طور خلاصه باید گفت که : رویکرد سرمایه گذاری برای سلامت شامل اقدامات سنجیده برای رویارویی با عوامل تعیین کننده اصلی سلامت به روشی معتبر، مؤثر و اخلاقی است که سایر بخشهای جامعه را همانند بخش سلامت درگیر می سازد. پیشنهادات علاقمندان ارتقاءی سلامت به سایر گروههای مؤثر از جمله مؤسسات خیریه و یا بخش های سیاسی جامعه: ۱- ارزیابی ساختارها، سازمان ها و فرآیندهای جاری در هر قسمت از کشور، منطقه یا محل و فرصت هایی ( هم در داخل و هم در خارج از بخش سلامت ) که سلامتی مردم را ارتقاء می دهد یا به عقب می اندازد و نیز شناسایی روش هایی که در آنها این زیربناها می توانند بهبود یابند.