مقاله سنجش و تحليل عوامل موثر بر حکمروايي روستايي در حکومت هاي محلي (مطالعه موردي: شهرستان قزوين) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۹ در پژوهشهاي جغرافياي انساني (پژوهش هاي جغرافيايي) از صفحه ۹۹ تا ۱۱۸ منتشر شده است.
نام: سنجش و تحليل عوامل موثر بر حکمروايي روستايي در حکومت هاي محلي (مطالعه موردي: شهرستان قزوين)
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله حکمروايي روستايي
مقاله حکومت محلي
مقاله اثربخشي
مقاله پاسخگويي
مقاله دهياري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: دربان آستانه عليرضا
جناب آقای / سرکار خانم: رضواني محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: مطيعي لنگرودي سيدحسن
جناب آقای / سرکار خانم: بدري سيدعلي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مفهوم حکمروايي محلي کمتر از يک دهه است که در پژوهش هاي مديريت محلي با الهام از اصول حکمروايي خوب وارد شده است، اما کارکرد آن در بهره برداري بهينه از منابع موجود با رويکرد اثربخشي، شفافيت و پاسخگويي حکومت هاي محلي، برابري در ارايه خدمات و جلب مشارکت همه کنشگران عرصه مديريت محلي باعث شده است تا به سرعت به عنوان مبناي ارزيابي حکومت هاي محلي مورد توجه قرار گيرد. مطالعه حاضر با هدف سنجش و تحليل حکمروايي روستايي و بررسي عوامل موثر بر آن در حکومت هاي محلي شهرستان قزوين به اجرا درآمد. رويکرد تحقيق پيمايشي ـ دلفي است. حجم جامعه آماري شامل کليه بخشداران شهرستان، مديران ۶۰ مديريت محلي (۶۰ دهيار و ۶۰ عضو شوراي اسلامي روستايي) و ۳۵۷ سرپرست خانوار روستاهاي ذي ربط است، که با استفاده از روش  نمونه  گيري طبقه بندي انتخاب شدند. در رويکرد دلفي حجم جامعه آماري شامل ۲۸ نفر از صاحبنظران ذي ربط است که به صورت تصادفي انتخاب شدند و داده هاي مورد نياز با استفاده از پرسشنامه گرد آوري شد. به منظور تحليل سطح حکمروايي روستايي از روش شاخص سازي پارامتري و به منظور رتبه بندي حکومت هاي محلي مورد مطالعه از تکنيک «شباهت به گزينه ايده آل» (TOPSIS) و بالاخره براي بررسي عوامل موثر بر حکمروايي روستايي از تحليل رگرسيون چندمتغيره استفاده شد. نتايج نشان مي دهد که ميانگين نمايه حکمروايي روستايي در حکومت هاي محلي (دهياري ها و شوراهاي اسلامي) مورد مطالعه ۵۱٫۰۶ درصد و در سطح ابعاد چهارگانه «عملکردي» ۴۹٫۲، «برابري» ۵۴٫۷، «مشارکتي» ۵۲٫۴ و «پاسخگويي» ۵۰٫۱ درصد است. اين نمايه در ۵۰ درصد از حکومت هاي محلي در وضعيت نامناسب، در ۴۰ درصد در وضعيت متوسط است، و تنها ۱۰ درصد حکومت هاي محلي داراي حکمروايي روستايي مناسبي هستند. همچنين بررسي نتايج تحليل رگرسيون حاکي از آن است که متغيرهاي «مساحت» و «جمعيت روستا»، «رضايت شغلي»، «سطح تحصيلات» و «سبک مديريت دهيار»، «ضريب انسجام اجتماعي روستاييان»، «تعامل دهياري با دهياري هاي همجوار»، «تجربه دهيار» و «متغير استقرار و تجهيز دهياري» به ترتيب مهم ترين متغيرهاي موثر بر حکمروايي روستايي در حکومت هاي محلي مورد مطالعه به شمار مي آيند.