مقاله سندرم پاي بي قرار در بيماران دياليزي استان بوشهر و رابطه آن با ميزان فريتين سرم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در طب جنوب از صفحه ۲۰۶ تا ۲۱۳ منتشر شده است.
نام: سندرم پاي بي قرار در بيماران دياليزي استان بوشهر و رابطه آن با ميزان فريتين سرم
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سندرم پاي بي قرار
مقاله بيماران دياليزي مزمن
مقاله فريتين
مقاله فقر آهن
مقاله نيتروژن اوره خون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سليمي پور هومان
جناب آقای / سرکار خانم: عزيزي فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: معتمد نيلوفر
جناب آقای / سرکار خانم: طيبي نيلوفر
جناب آقای / سرکار خانم: دلاورکسمايي حسين
جناب آقای / سرکار خانم: كريمي مجتبي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه: سندرم پاي بي قرار (RLS) يک اختلال حسي-حرکتي است که ۸۳-۶ درصد از بيماران دياليزي را گرفتار مي سازد. افزايش اوره و كراتينين قبل از دياليز و فقر آهن ناشي از نارسايي كليه را از علل ايجاد بيماري نام برده اند. هدف اين مطالعه، تعيين ميزان اين فقدان در اين دسته از اين بيماران و بررسي با فاکتور اوره احتمالي مي باشد.
مواد و روش ها: تعداد ۱۳۰ بيمار دياليزي در مراکز دياليز استان بوشهر به صورت مقطعي مورد بررسي قرار گرفتند. براي تشخيص RLS از معيارهاي گروه بين المللي  RLSاستفاده شد. در کليه بيماران طول دوره نارسايي کليه، تعداد دفعات دياليز در هفته، ميزان اريتروپويتين دريافتي در هفته، ميزان آهن مينرال دريافتي در روز، داروهاي مصرفي، بيماري هاي همراه، نيتروژن اوره خون (BUN) قبل از دياليز و ميزان فريتين سرم تعيين گرديد.
يافته ها: ۴۳ نفر از افراد مورد مطالعه به سندرم پاي بي قرار مبتلا بودند (۳۳٫۱ درصد) كه شامل ۱۸ زن (۴۱٫۹ درصد) و ۲۵ مرد (۵۸٫۱ درصد) بود. سابقه خانوادگي مثبت ارتباط معني داري با سندرم پاي بي قرار داشت (P<0.016) و افراد داراي اين سابقه ۳٫۳۹ برابر ساير افراد (محدوده اطمينان ۱٫۲۵-۹٫۲۱) شانس ابتلا به سندرم پاي بي قرار را دارا بودند. فاکتورهاي سن، جنس، فريتين سرم، طول دوره نارسايي کليه و نيتروژن اوره خون با ابتلا به سندرم پاي بي قرار مرتبط نبودند.
نتيجه گيري: سندرم پاي بي قرار در بيماران دياليزي استان بوشهر يک اختلال شايع بود که با فريتين سرم رابطه اي نداشت و تنها سابقه خانوادگي مثبت به طور معني داري بين بيماران با يا بدون سندرم متفاوت بود.