مقاله سنگردي هاي پنجشير و ترانه هاي روستايي ايران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار و تابستان ۱۳۸۸ در پژوهشنامه ادب غنايي (زبان و ادبيات فارسي) از صفحه ۱۰۵ تا ۱۲۸ منتشر شده است.
نام: سنگردي هاي پنجشير و ترانه هاي روستايي ايران
این مقاله دارای ۲۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سنگردي
مقاله پنجشير
مقاله فايز دشتستاني
مقاله ترانه
مقاله دوبيتي
مقاله خراسان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: كهدويي محمدكاظم
جناب آقای / سرکار خانم: نجاريان محمدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
«سنگردي» ها گونه اي از شعر فارسي است که قرن هاي متوالي، زمزمه مردمان کوهپايه هاي پنجشير، در دامنه هاي کوه هاي سر به فلک کشيده هندوکش بوده که بيشتر در قالب دوبيتي و رباعي بر زبان مردم جاري مي شده و ناشي از عشق و علاقه و سوز دروني هر پنجشيري است که به زبان و شعر فارسي (دري) دارد.
سنگردي ها غالبا در کوهپايه ها و کوه و کمر و در کناره رودخانه ها خوانده مي شده و مفاهيم کوه و کتل، چشمه و دريا، نشيب و فراز، برف و باران، آسمان و زمين، راز و نياز، وصل و هجران، فقر و غنا و … نهفته، و درد و رنج دروني مردم را مي توان از لابلاي واژه هاي آن اشعار حس کرد.
ترانه هاي روستايي (دوبيتي ها و رباعي ها) نيز از روزگاران گذشته در فرهنگ و ادبيات ايراني، از خراسان تا فارس، از شمال تا جنوب واز شرق تا غرب، برجا مانده که همراه با طراوت و شکوفايي وشادابي و سرسبزي زمين، بر زبان مردمان جاري مي شده و آنان نيز سوز درون خود را با اين ترانه ها و دوبيتي ها بيان مي کرده اند. آنچه که در و دوبيتي ها نيز همچون سنگردي ها، نمود بيشتري دارد، راز و نياز عاشقانه است و غم فراق و سوز دل و فغان از هجرت و جدايي و غربت و بيوفايي معشوق و عهد شکني و غم از دست دادن جواني و…. بيشتر خوانندگان آن نيز عاشقاني بوده اند که شايد تنها محل ديدار آنان در همان دامنه کوهستان و در حاشيه چراگاهها و در کنار چشمه سارها بوده است.
در اين مقاله، ضمن بررسي اشعار سنگردي در سرزمين پنجشير، و ترانه هاي روستايي ايران، ويژگي ها و تفاوت هاي اين دو گونه شعر محلي و روستايي نموده خواهد شد.