مقاله سياست جغرافيايي و توسعه طلبي: شهرک سازي در اراضي اشغالي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۹ در روابط خارجي از صفحه ۱۱۱ تا ۱۴۶ منتشر شده است.
نام: سياست جغرافيايي و توسعه طلبي: شهرک سازي در اراضي اشغالي
این مقاله دارای ۳۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شهرک سازي
مقاله توسعه طلبي
مقاله اسرائيل
مقاله نظريه ميدان متحد
مقاله انتقال جمعيت

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سجادپور سيدمحمدكاظم
جناب آقای / سرکار خانم: حاج زرگرباشي سيدروح اله
جناب آقای / سرکار خانم: آجورلو حسين

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با اعلام فلسطين به عنوان سرزمين موعود و آغاز مهاجرت يهوديان به اين منطقه، همواره يکي از مباحث مورد مناقشه، توسعه طلبي اسرائيل نسبت به اراضي فلسطيني بوده است. اين کشور تا پيش از دهه هفتاد با سوء استفاده از فضاي سنگين جنگ سرد، در سرزمين هاي عربي، وارد درگيري هاي نظامي شد و بخش هايي از آنها را به اشغال درآورد. با عبور از دهه هفتاد، توسعه طلبي اسرائيل از طريق زور و اجبار از نظر جامعه جهاني قابل پذيريش نبود. از اين رو اسرائيل، توسعه طلبي را از طريق انتقال يهوديان به مناطق اشغالي ۱۹۶۷ و اسکان آنان در آن مناطق در قالب شهرک سازي ادامه داد تا بتواند بافت جمعيتي اين سرزمين ها را به نفع يهوديان تغيير دهد. در اين مقاله ضمن بيان اين روند سعي شده است اين مساله در قالب «نظريه ميدان متحد» استفان بار جونز تحليل و بررسي شود و به اين مساله پرداخته مي شود که اسرائيل در پسِ شهرک سازي به دنبال توسعه طلبي و الحاق سرزمين هاي اشغالي فلسطين است.