سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: ششمین همایش ملی دو سالانه انجمن متخصصان محیط زیست ایران

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

محمد کارآموز – استاد دانشکده عمران، پردیس فنی، دانشگاه تهران
سارا نظیف – دانشجوی دکتری مهندسی آب دانشکده عمران، پردیس فنی، دانشگاه تهران
آزاده احمدی – دانشجوی دکتری مهندسی آب دانشکده عمران، پردیس فنی، دانشگاه تهران

چکیده:

محدودیت منابع طبیعی در دسترس و نامحدود بودن نیازهای انسانی موجب شده تا جوامع انسانی سعی کنند تا با برنامه ریزی و بررسی های علمی ، فردای بهتری را برای خود ترسیم کنند . لذا در جهت نیل به این هدف مساله توسعه پایدار سیستم ها مورد توجه قرار گرفته است . سیستم های پایدار به نحوی طراحی و م دیریت می شوند تا بتوانند کام ً لا اهداف جامعه را در حال حاضر و آینده، در حالی که هماهنگی اکولوژیکی و محیط زیست ی و هیدرولوژیکی آنها را نیز حفظ می کنند، برآورده کنند . عوامل اصلی توسعه پایدار منابع طبیعی ، مالی و نیروی انسانی است . از آنجا که آب دارای ارزش های سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و محیط زیستی در هم پیچیده و در برخی موارد با اثرات متقابل نسبت به یکدیگر است، در دستیابی به توسعه پایدار نقش اساسی ایفا می کند. علی رغم مشخص شدن اهمیت در نظر گرفتن توسعه پایدار ، هنوز نحوه کمی کردن پایداری برای در نظر گرفتن آن در تصمیم گیری ها شیوه کاربردی به خود نگرفته است و غالبًا در حد توصیفی و در حد در نظر گرفتن کلیات مطرح می شود. از این رو کمی کردن این مفهوم از اهمیت بالایی برخوردار بوده و تلاش های بسیاری برای نیل به آن صورت گرفته است . شاخص های کلان مدیریت پایدار منابع آب ملاحظات اکوسیستمی، اقتصادی و اجتماعی مختلفی را در برمی گیرند. در این مقاله پس از معرفی توسعه پایدار و بررسی نقش مدیریت منابع آب در توسعه پایدار، مروری بررویکردهای موجود در تحلیل کمی پایداری طرح های توسعه منابع آب انجام می گیرد. سپس دو روش جدو لهای ورودی‐ خروجی ١ و نیز ارزیابی چرخه حیات به اختصار شرح داده می شوند.