سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی فناوری اطلاعات و دانش

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

حسین اسکندری –

چکیده:

غالب فناوری ها به دلیل تسهیل فرایند، به سرعت مورد پذیرش واقع می شوند. برخی از آنها مانند صنعت چاپ با چنان موفقیتیواردحوزه آموزش شده اندکه ما به وجود آنها کمتر فکر می کنیم. این فناوری های رایج، قرن هاست که زیر بنای تعلیم و تربیت رسمی را شکل داده اند. اما بیشتر فناوریهای صد سال اخیر با وجود پیشرفتهبودن، بر خلافانتظار وبرخی ادعاهای به نظر می رسد که در حوزه تعلیم و تربیت از اقبال فراوانی برخوردار نبوده اند.
برای بهره گیری از فناوری نوین اطلاعات و ارتباطات، نظام آموزشی نیازمند توسعه زیر ساختهایی است که غالبا از سویدیگر بخشها یا با کمک انها فراهم می شود.لذا در دهه های گذشته تلاش سیاستگزاران بیشتر معطوف گسترش زیر ساختهای سخت افزاری بوده است. از این رو غالبا شاخص های رشد ICT در آموزش و پرورش به اندازه گیری کمیت هایی چون نسبت تعداد رایانه به هر دانش آموز، تعداد مدارس متصل به شبکه،نوع اتصال به شبکه، پهنای باند و مانند آن معطوف بوده اند. درمواردی نیز که در عناوین شاخصها توسعه محتوایی و نرم افزاری به چشم می خورد . در عمل به آنها توجه نشده و یا از توفیق چندانی برخوردار نبوده اند. یکی دیگر از دلایل توجه به توسعه سخت افزاری، عینی و قابل اندازه گیری بودن آن است، امری که نسبت به توسعه کیفی، خوراک تبلیغاتی آماده تر و مناسبتری را برای مسئولین فراهم می کند.
در این مقالهضمن اشاره به نقش کلی فناوری اطلاعات و ارتباطات در توسعه جوامع، سعی شده استبه شاخصهای کمی و کیفی ارائه شده از سوی برخی کشورها و مراکزعلمی در رابطه با توسعه ICT در آموزش و پرورش اشاره شود. شواهد پژوهشی و تجربی نشان می دهد که با وجود رشد نسبی شاخصهای کمی ICT در نظام اموزشی کشور. این فناوری نوین علی رغم سرمایه گذاری های کلان نتوانسته است دستاورد قابل توجهی را به همراه داشته باشد. رویکرد حال حاضرآموزش و پرورش کشور به نظر می رسد که این وزارتخانه را در آستانه تکرار خطایی قرار داده است که پیش از این در مورد بکارگیری دیگر فناوری ها انجام داده است، خطایی که به جز ایران برخی کشورهای حتی توسعه یافته نیز در مورد بکارگیری فناوری های نوین درحوزه آموزش و پرورش مرتکب شده اند. به نظر می رسد که نظام آموزشی به موازات تلاش جهت رشد شاخصهای کمی، ضمن توجه به تجارب دیگر کشورها، هرچه سریعتر باید شاخصهای کیفی را درکانون توجه خود قرار داده و از اتلاف سرمایه های مادی و انسانی جلوگیری به عمل آورد.