براندتلند۱ در سال ۱۹۸۷، دیدگاهها و عقاید تحقیقات انجام شده تا آن زمان را در این تعریف خلاصه کرد: »مسیرها و راههای پیشرفت بهگونهای که پاسخگوی نیازها و خواستههای نسل حاضر باشند، بدون به مخاطره انداختن توانایی نسلهای آینده برای رفع نیازهای خود« (ویجنانتز، .(۲۰۱۱

گریفن و بارنی مسئولیت اجتماعی را مجموعه وظایف و تعهداتی میدانند که سازمان باید در جهت حفظ و کمک به جامعهای که در آن فعالیت میکند، انجام دهد. همچنین، کترو و مک داگلاس میگویند؛ مسئولیت اجتماعی از تعهدات مدیریت است که علاوه بر حفظ و گسترش منافع سازمان در جهت رفاه عمومی جامعه نیز انجام میگیرد (فلمینگ، ۲۰۰۲؛ بزرگی، ۱۳۸۳؛ و رؤیایی و مهردوست، .(۱۳۸۸

استوارت و سالمون در سال ۱۹۹۷، مسئولیتپذیری اجتماعی را چنین تعریف میکنند: شیوهای از مدیریت که طبق آن سازمانها فعالیتهایی را انجام میدهند که اثر مثبتی بر جامعه و ترفیع کالاهای عمومی داشته باشد. در واقع نگرش استوارت و سالمون بر این مبنا بود که خواهان حذف آثار منفی سازمان بر جامعه هستند و سعی بر آن داشتند تا بتوانند تغییر نگرش و رفتار مصرفکنندگان را در پی داشته باشند (رؤیایی و مهر دوست، .(۱۳۸۸

فرنچ و ساورد در سال ۱۹۹۸ در کتاب »فرهنگ مدیریت« خود، مسئولیت اجتماعی را وظیفهای بر عهدهی مؤسسات خصوصی میدانند، بهطوری-که تأثیراتی منفی بر جامعهای که در آن مشغول به فعالیت هستند، به جای نگذارند. این وظیفه فعالیتهایی همچون: آلوده نکردن، تبعیض قائل نشدن در استخدام، نپرداختن به فعالیتهای غیراخلاقی و آگاه کردن مصرفکننده از کیفیت محصولات را شامل میشود (هانگر و ویلن،.(۱۳۸۴

سازمان بین المللی استاندارد، در استاندارد ایزو (ISO SR) 26000، مسئولیت پذیری اجتماعی را بدین شرح تعریف میکند: »مسئولیت یک سازمان در قبال تأثیر تصمیمات و فعالیتهایش بر جامعه و محیط زیست، از طریق رفتار شفاف و اخلاقی که به توسعهی پایدار، از جمله بهداشت و رفاه جامعه کمک میکند؛ در نظر گرفتن انتظارات ذینفعان؛ و مطابقت با قانون اجرایی و هنجارهای بینالمللی رفتار میباشد؛ که در سراسر سازمان یکپارچه شده و در تمامی روابط بهکار بسته میشود« (سازمان بینالمللی استاندارد، ۲۰۱۰ b، ص.(۳ استاندارد ایزو ۲۶۰۰۰ مسئولیتپذیری اجتماعی، نخستین تلاش جهانی در تعریف و پیادهسازی مفهوم و اصول »مسئولیتپذیری اجتماعی« در سازمانهای خصوصی و دولتی است، که ۴۵۰ نمایندهی شرکتکننده و ۲۱۰ ناظر از ۹۹ کشور شرکتکنندهی ایزو و ۳۹ سازمان ارتباطی مشارکتکننده در توسعهی نهایی این سند ادارهی داوطلبانه نقش داشتهاند (همفیل، ۲۰۱۱؛ به نقل از سازمان بینالمللی استاندارد، .(۲۰۱۰ a