سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: سومین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

اسماعیل آیتی – دکترای حمل و نقل دانشیار گروه عمران دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی م
فرامرز قدیریان – کارشناسی ارشد راه و ترابری دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد
مهران مزاری – کارشناسی ارشد راه و ترابری دانشکده مهندسی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

بخش حمل و نقل ریلی به سبب مزایای مختلف از قبیل قابیلیت حمل انبوه بار و مسافر، مصرف پایین انرژی، حفظ محیط زیست، استهلاک پایین در ناوگان و غیره، دارای جایگاه خاصی در بخش حمل و نقل به ویژه در جهت برقراری توسعه پایدار می باشد. در صورتی که ایستگاهای راه آهم فعلی در ایران توسعه نیابد این دستگاهها فقط توانایی پاسخگویی حدود ۲۰٪ از نیازهای جابجایی مسافر در سال ۱۳۸۸ را خواهد داشت که این مساله لزوم توسعه ایستگاههای راه آهن را بیش ار پیش نشان می دهد. از میان شبکه ریلی خراسان با توجه به اینکه به طور متوسط سالانه ۶ میلیون نفر مسافر در شبکه ریلی این استان جابجا می شوند و نیز پیش بینی می شود در پایان نامه ۵ ساله چهارم کشور ( پایان سال ۱۳۸۸) حدود ۳۶ میلیون نفر استفاده کنندگان شبکه ریلی باشند که از این تعداد حدود ۱۶ میلیون نفر ( نزدیک به ۵۰ درصد) سهم شبکه حمل و نقل ریلی خراسان باشد، از اهمیت بسیار زیادی در دخل کشور برخوردار می باشد و در نتیجه ایستگاه فعلی به سرعت باید توسعه فیزیکی پیدا کند. در این مقاله سعی شده است پس از بررسی و تحقیق بر روی روشهای توسعه و نیز مقررات مربوط به سیستم های مختلف ایستگاه راه آهن، با توجه به محاسبات صورت گرفته به منظور پیش بینی میران مسافر د رافق طرح ۱۴۰۸، ایستگاه راه آهن مشهد بطور موردی بررسی و با تحقیقات میدانی و کتابخانه ای نقایص و معایب این ایستگاه شناسایی و راه حلهای نحوه توسعه فیزیکی آن ارائه گردد.