سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: همایش ملی جغرافیا و آمایش سرزمین

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

بهمن رمضانی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت

چکیده:

اکوتوریسم کوهستانی یکی از جنبه های مهم گردشگری طبیعت گرا است که می تواند نقش حفاظت از محیط طبیعی و هم چنین تفریح و تفرج و گذراندن اوقات فراغت را داشته باشد،شناخت نواحی مطلوب آسایش زیست اقلیمی از نظر مکانی وزمانی می تواند در برنامه ریزی مطلوب و به حداقل رساندن آلودگی محیطی آن،نقش فراوانی داشته باشد . جهت شناخت آن؛ پارامترهایی نظیر درجه حرارت،رطوبت نسبی،ساعات و تعداد روزهای آفتابی،شیب زمین و میزان آب موجود در نظر گرفته می شود. روش کار در این تحقیق ترکیبی و به صورت تحلیلی-کاربردی به همراه عملیات میدانی واستفاده از نرم افزار سیستم اطلاعات جغرافیایی است و هدف آن شناخت و ارائه نقشه محدوده های مطلوب آسایش زیست اقلیمی مکانی و زمانی مناسب استفاده از نواحی کوهستانی گیلان می باشد. نتایج تحقیق بصورت نقشه های ارائه شده نشان داد که با توجه به مورفولوژی کوهستانی،فروردین ماه دارای بیشترین نواحی آسایش و ماه مرداد و شهریور دارای کمترین نواحی آسایش می باشد.نواحی تالش در دره ناورود(الماس)،آستاراچای(حیران) وحوالی درفک (رودبار) و غرب سماموس (رودسر) دارای حداکثرمساحت آسایش زیست اقلیمی انسانی اکوتوریسم کوهستانی می باشد. با توجه به اینکه این تحقیق از دیدگاه اکوتوریسم آسایش زیست اقلیمی تهیه شده و میتواند با تحقیقات هم ارز دیگر کمک به برنامه ریزی مدیریت یکپارچه مناطق کوهستانی (ITMMZ= Integrated Management of Mountainous Zone) را داشته باشد تا از هزینه های تکراری جلوگیری گردد و نتایج این تحقیق می تواند مقدمه ای بر این مدیریت مطلوب نواحی کوهستانی باشد.