مقاله شناسايي عوامل موثر بر بقاي بيماران مبتلا به سرطان هاي کولون و رکتال مراجعه کننده به مرکز تحقيقات گوارش دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي: تحليل بقاي پارامتري بر اساس الگوي زمان شکست شتابنده با تصحيح شکنندگي که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در مجله دانشگاه علوم پزشکي شهرکرد از صفحه ۵۱ تا ۶۴ منتشر شده است.
نام: شناسايي عوامل موثر بر بقاي بيماران مبتلا به سرطان هاي کولون و رکتال مراجعه کننده به مرکز تحقيقات گوارش دانشگاه علوم پزشکي شهيد بهشتي: تحليل بقاي پارامتري بر اساس الگوي زمان شکست شتابنده با تصحيح شکنندگي
این مقاله دارای ۱۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله الگوي زمان شکست شتابنده
مقاله بقا
مقاله رکتوم
مقاله شکنندگي
مقاله کولون

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اصغري جعفرآبادي محمد
جناب آقای / سرکار خانم: حاجي زاده ابراهيم
جناب آقای / سرکار خانم: کاظم نژاد انوشيروان
جناب آقای / سرکار خانم: فاطمي سيدرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمينه و هدف: عوامل تشخيصي سرطان کولورکتال بر بقاي بيماران و تجويز درمان مناسب موثر است. با توجه به افزايش نرخ اين سرطان در ايران مخصوصا در سنين جواني و اينکه عوامل تشخيصي سرطان کولورکتال به عنوان يک سرطان واحد درک دقيقي از دو سرطان کولون و رکتوم و عوامل موثر بر آن فراهم نمي کند، بنابراين مطالعه حاضر به منظور تعيين عوامل خطر اختصاصي سرطان هاي کولون و رکتوم انجام گرديد.
روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي – تحليلي تعداد ۱۲۱۹ بيمار مبتلا به سرطان هاي کولون و رکتوم طي دي ماه ۱۳۸۳ تا مهرماه ۱۳۸۷ مورد بررسي قرار گرفتند. متغير هاي دموگرافيک و باليني در قالب تحليل هاي يک متغيره و چندمتغيره با رويکرد الگوي زمان شکست شتابنده تحليل بقا و با انجام تصحيح توسط پارامتر شکنندگي توسط نرم افزار STATA 10 تجزيه و تحليل شدند.
يافته ها: بر اساس نتايج حاصل از اين مطالعه براي سرطان کولون در زنان، بيماران بدون سابقه بيماري التهاب روده، بيماران با درجه تومور ضعيف متمايز شده و بيماران با مرحله پاتولوژيک I تومور احتمال بقاي بالاتري به دست آمد و براي دو عامل سابقه مصرف الکل و اندازه تومور رابطه آماري معني داري مشاهده نشد. همچنين براي سرطان رکتوم، بيماران با نوع اولين درمان عمل جراحي احتمال بقاي بالاتري داشتند و براي دو عامل سابقه شخصي ابتلا به سرطان و مرحله پاتولوژيک تومور رابطه آماري معني داري مشاهده نشد. همچنين براي هر دو نوع سرطان، رده هاي با شاخص توده بدني ۲۵-۲۹٫۹ و بيشتر از ۳۰ شاخص توده بدني به ترتيب احتمال بقاي بالاتر و رده کمتر از ۵/۱۸ احتمال بقاي پايين تري را نشان دادند. در مجموع احتمال بقاي بيماران مبتلا به سرطان رکتوم در مقايسه با بيماران مبتلا به سرطان کولون بالاتر بود.
نتيجه گيري: ارزيابي جداگانه کولون و رکتوم، به درک بيشتري از عوامل موثر بر اين سرطان ها مي انجامد و مي تواند در طراحي کارآزمايي هاي باليني، تشخيص بهتر بيماري و يا تجويز درمان بهينه و اختصاصي کمک نمايد.