مقاله شناسايي گونه هاي آسپرژيلوس مهم بيماري زا با استفاده از پلي مورفيسم اشکال کانفورماسيوني تک رشته هاي DNA ژن کد کننده rRNA که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۸ در مجله پزشكي دانشگاه علوم پزشكي اروميه از صفحه ۱۶۴ تا ۱۷۱ منتشر شده است.
نام: شناسايي گونه هاي آسپرژيلوس مهم بيماري زا با استفاده از پلي مورفيسم اشکال کانفورماسيوني تک رشته هاي DNA ژن کد کننده rRNA
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آسپرژيلوس
مقاله شناسايي
مقاله پلي مورفيسم

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ديبا كامبيز
جناب آقای / سرکار خانم: ميرهندي سيدحسين
جناب آقای / سرکار خانم: خرمي زاده محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: جلالي زند نيلوفر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
پيش زمينه و هدف: تست مولکولي SSCP روشي بر پايه PCR است که به عنوان يکي از شيوه هاي سريع شناسايي قارچ ها مورد علاقه قرار گرفته است. اين فن در گذشته براي اهدافي غير از شناسايي ميکروارگانيزم ها، از جمله در آناليز موتاسيون ها مورد استفاده قرار گرفته است. بعدها در شناسايي و تفکيک بين گونه اي برخي اورگانيزم ها کاربرد پيدا کرد.
با توجه به قابليت روش فوق در تعيين اختلافات بين ترادف هاي ژني از طريق پلي مورفيسم تک رشته هاي DNA بدست آمده از محصولات PCR، در اين مطالعه سعي شده است که امکان استفاده از اين روش که بي نياز از هضم با آنزيم هاي محدودساز مي باشد در ايجاد افتراق بين گونه ها بررسي شود.
مواد و روش کار: ۲۰۵ ايزوله آسپرژيلوسي در اين مطالعه از نمونه هاي باليني و محيطي چند بيمارستان آموزشي کشور و نمونه ها باليني بيماران مراجعه کننده به مرکز قارچ شناسي بدست آمده بودند، مورد بررسي قرار گرفتند. اين تعداد با توجه به شيوع يک درصدي عفونت هاي آسپرژيلوسي در ميان عفونت هاي قارچي بيمارستاني انتخاب شدند. تمامي جدايه هاي آسپرژيلوسي، در محيط هاي کشت افتراقي آسپرژيلوس ها شامل: MEA، CYA20S، CYA و CZA کشت داده شده، با استفاده از خصوصيات کلي و جلوه هاي ميکروسکوپي شناسايي شدند. در روش مولکولي استخراج DNA به روش دستي گلاس بيد و فنل – کلروفرم، آمپليفيکاسيون قطعه ITS2 و دناتوراسيون DNA براي توليد تک رشته انجام گرفت، سپس با استفاده از G-PAGE و عکس برداري از باندها الگوهاي تفکيکي مقايسه شدند.
يافته ها: در طول يک مطالعه ۱۸ ماهه، ۲۰۵ ايزوله آسپرژيلوسي شامل يازده گوه بدست آمده، منابع جداسازي گونه ها، نمونه هاي محيطي و باليني بيمارستاني بودند. ايزوله هاي آسپرژيلوسي ۲۵ درصد از منابع باليني و ۷۵ درصد از نمونه هاي محيطي بيمارستان ها بدست آمدند. در بررسي SSCP که نتيجه آن افتراق بين گونه هاي آسپرژيلوس بود. آسپرژيلوس نيدولانس، آسپرژيلوس فيشري، آسپرژيلوس کوادريسينکتا، (آسپرژيلوس فوميگاتوس و آسپرژيلوس نايجر) در يک گروه، (آسپرژيلوس فلاوس، آسپرژيلوس ترئوس، آسپرژيلوس اوکراسيوس) در گروه ديگر از هم قابل تفکيک هستند.
بحث و نتيجه گيري: SSCP به عنوان يک روش سريع، کم هزينه و آسان مي تواند براي شناسايي مهم ترين گونه هاي آسپرژيلوس بيماريزاي انسان مورد استفاده قرار گيرد، هرچند که به دليل ويژگي پايين روش احتمالا در کاربرد وسيع آن در آزمايشگاه هاي روتين ترديد وجود دارد.