سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش علمی کاربردی راههای مقابله با سرمازدگی

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

اسدالله علیزاده – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان غربی
رضا رضائی – مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان غربی

چکیده:

گردو گیاهی است دگرگشن از خانواده Juglandaceae که مهمترین گونه آن Juglans regia می باشد. بیشتر گردوهای تولید دنیا از این گونه بوده و بر اساس بعضی منابع گفته می شود که گسترش اولیه آن به سایر مناطق دنیا ازایران انجام گردیده است. مناطق توسعه کشت گردو در ایران از مناطق شمال از درهگز در شمال شرقی تا دشت مغان د شمالغرب و در دامنه های جنوبی البرز دراستان های آذربایجان شرقی و غربی، دامنه های زاگرس استانهایخراسان، کرمان، سمنان و اصفهان می باشد. تنوع ژنتیکی فراوان در ایران دیده می شود که این نشان دهنده پتانسیل غنی و ارزنده گردو در ایران است که این منابع ژنتیکی می توانند در برنامه های اصلاح نبات و سلکسیون ارقام با پتانسیل بالا برای باغات ایران به کار گرفته شوند.
با توجه به اهمیت و ارزشی که در ایران به توسعه باغات گردو در قالب طرح طوبی با استفاده از عرصه های طبیعی در سیاستهای باغبانی وزارت جهادکشاورزی داده می شود . امروزه نیاز به استفاده از ژنوتیپهای مقاوم به سرما، آفات و امراض و مسایل خاکی و با پتانسیل بالا و اصلاح شده بسیار شدید می باشد. ایران یکی از مناطق گردو خیز دنیاست. مساحت گردو کاری در ایران در حدود ۷۰۰۰۰ هکتار و متوسط تولید آن حدود ۱۳۰ هزار تن در سال می باشد که در استانهای سمنان، خراسان، کرمان، تهران، آذربایجان شرقی و غربی ، فارس، زنجان، کهگیلویه و بویر احمد، چهارمحال و بختیاری ، کردستان، اصفهان، مازندران، گیلان و بعضی از مناطق متمرکز است. تمرکز و تنوع زیاد گردو در مناطق مانند استانهای همدان، کرمان، آذربایجان شرقیو غربی، سمنان و خراسان فراوان تر است.