سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش بین المللی شهرهای جدید

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

ابراهیم جمشید زاده –

چکیده:

[توضیح: مقالات این کنفرانس فقط به صورت چکیده در مجموعه سیویلیکا نمایش شده است] طراحی و ایجاد شهرهای جدید در کشورهای توسعه یافت و در جال توسعه بیشتر برای سیاست اسکان و جذب سریزهای جمعیتی که مشکلات شهر نشینی را سبب می شود اجرا می گردد. مشکلات شهر نشینی کشورهای جهان سوم با کشورهای پیشرفته متفاوت است . مهمترین مشکلات شهر نشینی جهان سوم عبارتند از : رشد بالا جمعیت و شهر نشینی، هجوم جمعیت به شهر اول، عدم تعادل و توازن میان رشد جمعیت با رشد اشتغال، وجود بیکاری بالا، حاشیه نشینی و کمبود مسکن، تمرکز جدید جمعیت در شهرهای بزرگ. مشکلات مذکور، کم و بیش در کشور ایران نیز مشاهد می شود و هدف جذب سرریز جمعیتی کلانشهر تهران و سایر شهرهای بزرگ نیز دلیل ایجاد شهرهای جدید در شکرو می باشد در حالیکه هیچ گونه عملکرد و نقشی برای شهرهای جدید در نظام سلسله مراتب شهری پیش بینی نشده است تا شهرهای جدید تبدیل به محله های مسکونی و کوی های سازمانی گردیده و فاقد هر گونه روحیه، هویت و نشانه شهری شوند. از طرفی سیاست کلی نظام در جهت افزایش نرخ شهر نشینی و حرکت به سمت توسعه یافتگی باعث شده است تا تاسیس شهرهای جدید (تبدیل روستاها به شهر) بعد از انقلاب در دستور کار متولیان امر قرار گیرد به طوری که در سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۷۵ تعداد شهرهای کشور حدود ۶۴۵ شهر بود، اما در حال حاضر تعداد شهرهای کشور به بیش از ۱۰۰۰ شهر رسیده است و جالب این است که این شهرها را در پیرامون شهرهای بزرگ کشور نیز می توان مشاهد کرد. با توجه به اینکه اهداف طرح آمایش سرزمین در جهت تقویت شهرهای کوچک و توجه به شهرهای متوسط است این سئوال مطرح است که آیا با وجود این همه شهر کوچک در کشور که خود از سکونتگاه های طبیعی می باشند لزوم ایجاد شهرهای جدید چیست؟ آیا شهرهای جدید در کشور توانسته اند به اهداف از پیش تعیین شده برسند؟ آیا ایجاد شهرهای جدید یک برداشت تقلیدی از برنامه ریزی شهری در کشورهای پیشرفته نیست؟ آیا شهرهای تازه تاسیس نمی تواند وظیفه شهرهای جدید را بر عهده داشته باشند؟ در این مقاله سعی می شود ضمن برشمردن اهداف ایجاد شهرهای تازه تاسیس و نقش آنها در سلسله مراتب شهری کشور لزوم ایجاد شهرهای جدید مورد بررسی قرار گیرد.