سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: شانزدهمین همایش انجمن بلور شناسی و کانی شناسی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

مهری موحدی – گروه زمین شناسی دانشگاه اصفهان
سید محسن طباطبایی منش – گروه زمین شناسی دانشگاه اصفهان
مرتضی شریفی – گروه زمین شناسی دانشگاه اصفهان

چکیده:

گرانیت های اچستان در پهنه ی سنندج- سیرجان و در جنوب محلات، جنوب استان مرکزی واقع گردیده اند. بر اساس بررسی های پتروگرافی گرانیت های مزبور از نوع لوکو گرانیت، آلکالی فلدسپات گرانیت، سینوگرانیت، مونزوگرانیت و گرانودیوریت می باشند. ترکیب عمده ی کانی شناسی این سنگ ها شامل کوارتز، فلدسپات های آلکالن، پلاژیوکلاز، مسکویت، بیوتیت، تورمالین، کلریت و اپاک می باشد. از انواع پدیده های شاخص موثر بر آنها پدیده ی سریسیتی شدن، کائولینیتی شدن، کلریتی شدن و تورمالین زائی را می توان نام برد. این سنگ ها بافت های گرانولار، پرتیتی، پوئی کیلیتیک، میرمکیتی و پورفیروئید را نشان می دهند. هر یک از کانی های موجود در آنها به نوعی نشانه ای از دگرریختی را نشان می دهند. از جمله این علائم وجود خاموشی موجی عمومی در کانی ها، جهت یابی و تبلور مجدد آنها، بافت ساروجی در کوارتزها، ماکل مکانیکی (کینگ باند) در پلاژیوکلازها می باشد. این نشانه ها نتیجه ی پدیده ی میلونیتی شدن در این گرانیت ها می با شند.