مقاله شيوع آلودگي به سل گاوي در گاوداري هاي استان تهران طي سال هاي ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۷ در بيماريهاي عفوني و گرمسيري ايران از صفحه ۳۹ تا ۴۳ منتشر شده است.
نام: شيوع آلودگي به سل گاوي در گاوداري هاي استان تهران طي سال هاي ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۵
این مقاله دارای ۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سل گاوي
مقاله عمليات مبارزه
مقاله استان تهران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: نكويي جهرمي اميدعلي
جناب آقای / سرکار خانم: اختيارزاده حسن
جناب آقای / سرکار خانم: باهنر عليرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: سل گاوي همواره به عنوان يكي از مهمترين بيماري هاي مشترك بين انسان و دام مورد توجه بسيار بوده است و به لحاظ شيوع و اهميت اقتصادي در جايگاه ويژه اي قرار دارد. طي چهار دهه گذشته سازمان دامپزشكي كشور با تخصيص بودجه مورد نياز، در جهت شناسايي و حذف گاوهاي آلوده اهتمام ورزيده است. انجام مطالعات گسترده، ارايه نتايج حاصل از عمليات مبارزه و ارزيابي آنها، طبعا پايه ريز اصلي تصميمات و اقدامات موثر در امر مبارزه هر چه با توان تر با اين بيماري مي باشد. بررسي حاضر به منظور توصيف و ارزيابي وضعيت كلي آلودگي در گاودارهاي تحت پوشش مبارزه با سل گاوي در استان تهران از ابتداي سال ۱۳۷۵ تا پايان سال ۱۳۸۵ انجام شده است.
روش كار: اين تحقيق براساس داده هاي گردآوري شده در سطح مناطق تحت پوشش آزمون حساسيت جلدي سل در استان تهران، به عنوان يكي از قطب هاي عمده دامپروري كشور، صورت پذيرفته است.
يافته ها: با وجود فراز و نشيب هاي جزئي، روند تغييرات درصد آلودگي در سطح استان طي زمان بررسي مشخصا نزولي مي باشد و از ۰,۲۴۲ درصد در سال ۱۳۷۵ به ۰,۰۶۵ درصد در سال ۸۰ و در نهايت در سال ۸۵ به كمتر از ۰,۰۱ درصد رسيده است كه حاكي از توفيق نسبي عمليات مبارزه طي اين سال ها مي باشد. در ميان شهرستان هاي مختلف استان، كرج با ۶ سال ركورد بيشترين و فيروزكوه با ۹ سال ركورد، كمترين ۸) سال بدون آلودگي) درصد آلودگي به سل گاوي را داشته اند. آمار كلي ديگر شهرستان ها نيز در راستاي روند كلي استان قرار مي گيرد. در نهايت، در مقايسه با آمار كل كشور، درصد آلودگي استان به خصوص از سال ۸۲ به بعد مشخصا كمتر مي باشد. طوري كه اختلاف اين دو نسبت در سال ۸۵ به حدود ۰,۱۴ درصد مي رسد.
نتيجه گيري: سامان دهي و جديت بيشتر در تمامي جوانب مبارزه و همچنين ابهام مطالعات اپيدميولوژيك متناسب در خصوص مخازن عامل بيماري به خصوص در حيات وحش در آينده، احتمالا به كنترل مناسب تر و حتي حذف بيماري در سطح استان تهران و كشور منجر خواهد شد.