مقاله شيوع آلودگي به ويروس هپاتيت B و عوامل خطر آن در کودکان و نوجوانان خياباني شهر اصفهان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهمن ۱۳۸۸ در مجله دانشکده پزشکي اصفهان از صفحه ۷۸۸ تا ۷۹۷ منتشر شده است.
نام: شيوع آلودگي به ويروس هپاتيت B و عوامل خطر آن در کودکان و نوجوانان خياباني شهر اصفهان
این مقاله دارای ۱۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هپاتيت B
مقاله کودکان خياباني
مقاله عوامل خطرزا
مقاله رفتارهاي پرخطر
مقاله پيش گيري

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: عطايي بهروز
جناب آقای / سرکار خانم: نخوديان زري
جناب آقای / سرکار خانم: بابك آناهيتا
جناب آقای / سرکار خانم: شعاعي پريسا
جناب آقای / سرکار خانم: محمدزاده محمود
جناب آقای / سرکار خانم: صادقي سعيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: ميليون ها کودک در جهان در خيابان ها زندگي مي کنند. برخوردهاي خشونت آميز، مصرف مواد مخدر و سوء استفاده هاي جنسي به وفور در اين جمعيت ديده مي شود. اين افراد در معرض ابتلا به عفونت هاي ويروسي از جمله هپاتيت B هستند. مطالعه حاضر با هدف تعيين شيوع آلودگي به ويروس هپاتيت B و عوامل خطر آن در کودکان و نوجوانان خياباني شهر اصفهان طراحي گرديد.
روش ها: در يك مطالعه مقطعي، ۳۹۹ کودک و نوجوان خياباني شهر اصفهان طي سال هاي ۸۶-۱۳۸۴ به روش نمونه گيري غير احتمالي آسان، پس از تکميل پرسش نامه اطلاعات دموگرافيک و رفتارهاي پر خطر، از نظر آلودگي به ويروس هپاتيت B مورد بررسي قرار گرفتند. اطلاعات با استفاده از نرم افزارSPSS15  و با روش هاي آمار توصيفي، t-test، X2،Mann-Whitny  و Logistic regression مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت.
يافته ها: تعداد ۲۷۱ پسر (۶۸ درصد) و ۱۲۸ دختر (۳۲ درصد) با ميانگين سني ۱۲٫۷۴±۳٫۲۷ سال مورد مطالعه قرار گرفتند. ۶۸ درصد شرکت کنندگان، فقر را عامل اصلي خياباني شدن خود مي دانستند. در مورد مصرف سيگار، مشروبات الکلي و مواد مخدر به ترتيب ۹۱٫۷ درصد، ۹۴٫۷ درصد و ۹۶٫۷ درصد سابقه مصرف نداشتند. ۳۴٫۴ درصد دختران و ۴٫۴ درصد پسران (P=0.001) سابقه برقراري رابطه جنسي و ۶۸ درصد دختران و ۱۷٫۳ درصد پسران (P=0.001) سابقه درگيري فيزيکي با ديگران داشتند. در بين شرکت کنندگان شيوع  3.3HBs Ag درصد،۱۴٫۴Hbs Ab  درصد و ۲٫۱HBc Ab درصد بود. بين شيوع هپاتيت B و عوامل خطر احتمالي رابطه معني دار آماري يافت نشد .
نتيجه گيري: لازم است ضمن اجراي برنامه هاي آموزشي جهت آگاه سازي اين جمعيت از رفتارهاي پر خطر و بيماري هاي ناشي از آن، نسبت به برقراري کلاس هاي آموزشي در راستاي ارتقاي کيفيت زندگي اين کودکان و نوجوانان و واکسيناسيون هپاتيت B در افراد فاقد ايمني، اقدام نمود.