مقاله شيوع ناامني غذايي در خانوارهاي شهر شيراز و ارتباط برخي عوامل اقتصادي- اجتماعي و جمعيتي با آن در سال ۱۳۸۷ که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۸۸ در مجله علوم تغذيه و صنايع غذايي ايران از صفحه ۵۳ تا ۶۴ منتشر شده است.
نام: شيوع ناامني غذايي در خانوارهاي شهر شيراز و ارتباط برخي عوامل اقتصادي- اجتماعي و جمعيتي با آن در سال ۱۳۸۷
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ناامني غذايي
مقاله خانوار
مقاله عوامل اقتصادي- اجتماعي
مقاله فرزند زير ۱۸ سال
مقاله شيراز

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رامش طاهره
جناب آقای / سرکار خانم: درستي مطلق احمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهي مرتضي

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: ناامني غذايي طي دو دهه گذشته به عنوان مشكل عمده سلامت عمومي، توجه مردم، متخصصان و سياستگذاران را به خود جلب كرده است. در ايران بر اساس كفايت انرژي، در سال هاي ۱۳۷۵ و ۱۳۸۰ به ترتيب ۲۰ و ۲/۲۳ درصد خانوارها ناامني غذايي داشتند. شيوع ناامني غذايي با روش ارزيابي مستقيم در خانوارهاي تحت پوشش كميته امداد و ساكنان منطقه اسدآبادي در تبريز به ترتيب ۲/۹۹% و ۲/۳۶% گزارش شده است. تاكنون در كشور ناامني غذايي به روش مستقيم در سطح ملي، استاني و شهر سنجيده نشده است. هدف از اين مطالعه، تعيين شيوع ناامني غذايي در خانوارهاي شهر شيراز و برخي عوامل مرتبط با آن بود.
مواد و روش ها: در اين مطالعه مقطعي و توصيفي- تحليلي ۷۷۸ خانوار شهر شيراز به روش چند مرحله اي- خوشه اي انتخاب شدند. داده هاي جمعيتي، اجتماعي و اقتصادي خانوارها از طريق پرسشنامه اطلاعات عمومي گردآوري و وضعيت امنيت غذايي با پرسشنامه ۱۸ گويه اي امنيت غذايي خانوار USDA سنجيده شد. براي تعيين معيار وضعيت اقتصادي- اجتماعي و توصيف داده ها به ترتيب، از تحليل عاملي و آزمون مجذور كاي و براي تحليل داده ها و شناسايي عوامل مرتبط از تحليل واريانس يك طرفه و رگرسيون لجستيك ترتيبي مورد استفاده شد.
يافته ها : شيوع ناامني غذايي در خانوارهاي مورد مطالعه ۴۴% بود (ناامني غذايي بدون گرسنگي ۸/۲۷% و ناامني غذايي با گرسنگي متوسط و شديد به ترتيب ۴/۱۴% و ۸/۱%). ناامني غذايي در خانوارهاي با تعداد فرزند بيشتر، داراي فرزند زير ۱۸ سال و زن سرپرست بيشتر بود (۵/۰>
P). مادران نيز نسبت به ساير پاسخ دهنده ها ناامني غذايي بيشتري گزارش كردند (۵/۰>P). ناامني غذايي با وضعيت اقتصادي- اجتماعي پايين، رابطه مثبت معني داري نشان داد. (۰۰۰۱/۰>P). بر اساس مدل نهايي رگرسيون لجستيك ترتيبي، وضعيت اقتصادي- اجتماعي پايين (۴۴/۱۴-۳۶/۶، ۹۵% CI و ۵۶/۹=OR )، داشتن فرزند زير ۱۸ سال (۲۸/۱-۳۴/۲، ۹۵% CI و ۷۳/۱=OR) و موقعيت فرد پاسخ دهنده در خانوار (۰۱/۱۴-۸۳/۲، ۹۵% CI و ۷/۱=OR ) عوامل پيش گويي كننده ناامني غذايي بودند.
نتيجه گيري: ناامني غذايي در جامعه مورد مطالعه وجود داشت و با برخي عوامل مانند: وضعيت اقتصادي- اجتماعي پايين و داشتن فرزند زير ۱۸ سال ارتباط مثبت معني داري نشان داد. بنابراين، با سياست گذاري ها و برنامه ريزي هاي مناسب در زمينه ارتقاي وضعيت اقتصادي- اجتماعي خانواده ها و در نظر گرفتن تسهيلاتي براي خانوارهاي داراي فرزند زير ۱۸ سال نظير برنامه تأمين يك وعده غذايي در مدرسه مي توان شيوع ناامني غذايي را تقليل داد.