سال انتشار: ۱۳۸۵

محل انتشار: اولین همایش بین المللی مقاوم سازی لرزه ای

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علی اکبر مقصودی – استادیار دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان
حمید فرخ قاطع – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان
حبیب اکبرزاده بنگر – عضو هیات علمی دانشگاه شمال، دانشجوی دکتری سازه دانشگاه شهید باهنر کر

چکیده:

بتن خود تراکم (Self Compacting Concrete) با عمرحدود ۲۰ سال زمینه ساز حل بسیاری از مشکلات سازه های بتنی خصوصاً در مقاطع با تراکم زیاد میلگرد ، قسمتهای تعمیراتی ومقاوم سازی گردیده است . از خصوصیات ویژه این بتن می توان به کارایی بالا، مقاومت زیاد در برابر جدا شدگی ، عدم نیاز به ویبره داخلی و یا بدنه قا لب جهت تراکم و تسریع در عملیات ساخت و ساز اشاره کرد. در مناطق زلزله خیز، طراحی اعضاء بر اساس شکل پذیری منجر به ایمنی بیشتر آنها نسبت به سایر روشهای طراحی میگردد . مساله حائز اهمیت در ط راحی مقاوم اتصال سازه های بتن مصلح اهمیت شکل پذیر بودن چنین اتصالی می باشد. در این مقاله بعضی پارامترهای تاثیرگذار جهت طراحی شکل پذیری و حالت نهائی اتصال دراعضای بتن خودتراکم مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور ابتدا بتن های خود تراکم طراحی و اجراء گردید سپس، تعداد ۶ عدد اتصال شبیه سازی شده وبا بتن خود تراکم با درصد فولاد کششی و فشاری متغیر ساخته و بصورت آزمایشگاهی تحت بار فزاینده تا مرحله تخریب بارگذاری شده و مقادیر کرنش در ارتفاع مقاطع تیرها و محل اتصال (میلگرد و بتن ) و خیز در نقاط مختلف در طول عضو قرائت گردیده و مورد بررسی قرار گرفته است . از اهداف این مقاله گزارش مشاهدات عینی رفتار شکل پذیری اتصال، مقاومت و نوع شکست مقاطع مورد آزمایش ساخته شده از بتن خود تراکم و مقایسه نتایج بدست آمده با نتایج بتن معمولی می باشد.