مقاله شکل گيري بيان mRNA سايتوکاين هاي Th1 و Th2 در گره هاي لنفي موش هاي BALB/c آلوده به ليشمانيا ماژور که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاييز ۱۳۸۷ در دانش زيستي ايران از صفحه ۱۹ تا ۲۶ منتشر شده است.
نام: شکل گيري بيان mRNA سايتوکاين هاي Th1 و Th2 در گره هاي لنفي موش هاي BALB/c آلوده به ليشمانيا ماژور
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله ليشمانيا ماژور
مقاله ليشمانيوز پوستي
مقاله پاسخ هاي Th1و Th2
مقاله سايتوکاين هاي IL-12 ،IL-10
مقاله IL-4
مقاله IL-2
مقاله IFN-γ

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اسدپور عطيه
جناب آقای / سرکار خانم: علي محمديان محمدحسين
جناب آقای / سرکار خانم: رياضي راد فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: عدالت رزيتا
جناب آقای / سرکار خانم: جوادي غلامرضا
جناب آقای / سرکار خانم: خاضع شاهگلي وحيد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
ليشمانيا ماژور از انگل هاي پروتوزوآيي است و عامل بيماري ليشمانيوز پوستي به شمار مي رود. محققان نشان داده اند که پاسخ ايمني ضد ليشمانيا بستگي به ژنوتيپ ميزبان دارد، به همين دليل، برخي نژادهاي خالص موش به آن حساس هستند در حالي که برخي ديگر مقاومند. عامل القاکننده مقاومت سلول هاي T helper از نوع ۱ (Th1)  هستند که با ترشح سايتوکاين هاي اينترفرون گاما (IFN-γ) و اينترلوکين ۱۲ (IL-12) موجب مصونيت و مقاومت در برابر ليشمانيا مي شوند. در حالي که حساسيت به عفونت از طريق سلول هاي T helper نوع Th2 ميانجي گري مي شود که با توليد IL-4، IL-5 و IL-10 باعث بروز حساسيت و تشديد بيماري مي شوند. بررسي هاي به عمل آمده نشان داده کهIFN-γ  ماکروفاژها را فعال مي کند تا آماستيگوت هاي بين سلولي ليشمانيا را از بين ببرند که در اين حالت، مصونيت در برابر بيماري ايجاد مي شود. در حالي که، پاسخ ايمني Th2 عملکرد Th1 را از طريق ترشحIL-4  و IL-10 محدود کرده و باعث غير فعال شدن ماکروفاژ ها مي شود و در نتيجه، انگل هاي بين سلولي رشد مي يابند و بيماري پيشرفت مي کند. هدف اين تحقيق پي بردن به نحوه شکل گيري و زمان بيان mRNA  سايتوکاين هاي Th1 و Th2 القا شده توسط سوش استاندارد ليشمانيا ماژور بود. در اين بررسي، سوش ليشمانيا ماژور به موش هاي BALB/C تزريق شد. سپس در زمان هاي معين (۳، ۱۶، ۴۰ ساعت و هفته هاي اول، سوم و پنجم) گره هاي لنفي هر يک از موش ها از هر گروه جداسازي شد و با استفاده از روش هاي مولکولي RNA تام آن ها استخراج و براي هر نمونه از آن ها cDNA ساخته شد. سپس با استفاده از پرايمرهاي اختصاصي طراحي شده، ميزان بيان ژن هاي سايتوکاين هايIFN-γ ، IL-2، IL-4،IL-10  و IL-12 با استفاده از روش Real Time PCR مورد بررسي و مقايسه قرار گرفتند. داده هاي حاصل از آزمايش هاي فوق با ترسيم نمودارهاي مربوط به افزايش دفعات بيان mRNA سايتوکاين هاي القا شده توسط انگل ليشمانيا ماژور نشان داده شدند. يافته ها دلالت دارند که بيان mRNA سايتوکاين هاي عمده Th1 يعنيIFN-γ  و IL-12 در دوره زودرس و ديررس، چندان بالا نيست (به جز IFN-γ در ۴۰ ساعت پس از عفونت). در حالي که mRNA سايتوکاين مهم پاسخ Th2 يعني IL-4 از ۳ ساعت بعد از عفونت به ميزان بالا بيان مي شود و در ۴۰ ساعت بعد از عفونت به اوج خود رسيده و در دوره ديررس نيز استمرار دارد که منجر به شکل گيري پاسخ Th2 مي شود.