با تعابیر و جمله بندی خودمان بنویسیم. همچنین می توانیم همه  متن را بدقت بخوانیم، سپس آن را کنار گذاشته، خلاصه  آن را به قلم خودمان در خلاصه نویسی، «هدف و پیام» اصلی نویسنده، نباید مورد تحریف با تغییر قرار گیرد، و این دو چیز میطلبد: الف: تعهد ب: مهارت اگر تعهد نباشد، سخنان یا نوشته  دیگران گاهی مغرضانه تلخیص می شود و (خلاصه»، چیزی از آب در میآید که مغایر با مقصود

و اگر مهارت نباشد، محتوای اصلی نوشته و کلام، خدشه دار می شود و چه بسا مطالب عمده و اساسی از قلم میافتد و آنچه قابل حذف بوده، به هم ( حفظ امانت) لازم است،

هم الحفظ اصالت»؛ که اولی به تعهد خلاصه نويس مربوط می شود، دومی به دقت و توانایی و مهارت او.

گاهی کتابی را که در دست مطالعه دارید، پس از خواندن هر صفحه یا هر پاراگراف، سعی کنید خلاصه آن را در یک سطر یا در جمله ای فشرده بنویسید. این قدرت تلخیص شما را میافزاید. یا برخی داستانهای منظوم را در دیوانها بخوانید و خلاصه اش را در چند سطر بنویسید یا خبری را که به تفصیل در روزنامه خواند و اید، به صورت خلاصه  خبر» در آورید.

چند نکته  لازم

۱ – در تلخیص یک متن یا بحث منسجم، سعی شود انسجام و پیوستگی مطالب، در «خلاصه» هم حفظ شود. ۲- جملات کوتاه و کلمات ساده، به کار گرفته شود. ۳- متن مورد تلخیصی، در جزوه  «خلاصه» معرفی شود؛ یعنی نام نویسنده، ناشر، میزان صفحات، درصد تلخیصی، خلاصه نویسی، تاریخ تلخیص و مشخصات دیگر نوشته  اصلی یا نوار و سخنرانی و جلسه و سمینار و درسی که بصورت خلاصه درآمده است، نقل شود. ۴- نکات دستوری و نیز هماهنگی و یکنواختی زمان افعال و سبک و سیاق نوشته رعایت گردد. ۵ – سلیقه و نظم در نگارش خلاصه، صفحه آرایی و فصل بندی نیز از یاد نرود. ۶- در خلاصه، مطالبی آورده نشود که در متن اصلی نیست.

روش تند خوانی

مقدمه:

روز به روز، بر حجم کتب چاپ شده و تعداد مجلات و مطبوعات،افزوده می شود. برای (زیستن در زمان) معاصر عصبر خویشی بودن،آگاهی از دنیای کتب و انتشارات، ضروری است، هر چند به صورت.اجمالی و کلی از طرفی، فرصتها محدود، اشتغالات فراوان و کتابها و مجلات بسیار است؛ بخصوص اگر انبوهی از تألیفات و آثار پیشینیان را در زمینه های مختلف بر آن بیفزاییم و ضرورت اطلاع از کتب متقدمان را از یاد نبریم.

امروز، علاوه بر مطالعات علمی، آنچه به ضرورت کارهای آموزشی و آزمونهای مختلف و اطلاع یابی و اطلاع رسانی بر عهده  «انسان معاصر» نهاده شده، کار را دشوارتر کرده است. نتیجه آنکه باید راهی یافت تا در الحدّ اقل زمان» به مطالعه  (( حداکثر کتاب» پرداخت و این ضرورت، دانشی به نام «تند خوانی» را پدید آورده است و مراکز و مؤسساتی به تعلیم آن می پردازند و شیوههای گوناگونی در آموزشی «سریع خوانی» وجود دارد و کتابهایی نیز در این زمینه نگاشته شده است.