سال انتشار: ۱۳۸۷

محل انتشار: دهمین کنگره علوم زراعت و اصلاح نباتات

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

حمید رضا میری – استادیار زراعت دانشگاه آزاد اسلامی واحد ارسنجان

چکیده:

در سال های گذشته (به ویژه پس از دهه ۱۹۶۰ میلادی) عملکرد دانه گندم بطور قابل توجهی افزایش یافته است. در بیشتر شرایط این افزایش یک درصد در سال گزارش شده است. با توجه به اهمیت موضوع بهبود عملکرد دانه گندم، آگاهی از صفاتی که در این زمینه نقش داشته اند مورد توجه بسیاری از متخصصان بوده است . در میان صفاتی که بیشترین نقش را در افزیش عملکرد دانه در گندم داشته اند می توان به افزایش شاخص برداشت ، کاهش ارتفاع بوته، افزایش تعداد دانه در سنبله ، افزایش تعداد سنبله در واحد سطح و در برخی موارد عملکرد بیولوژیک ، اشاره کرد . نقش عملکرد بیولوژیک به ویژه در سال های اخیر که شاخص برداشت به حداکثر مقدار خود نزدیک شده ، اهمیت یافته است. به نظر می رسد تعدادی از صفات مورفوفیزیولوژیک کمتر در برنامه های اصلاح عملکرد گندم مورد توجه بوده اند و بایستی د ر آینده تلاش های بیشتری در راستای بهبود این صفات صورت گیرد . از جمله این صفات می توان به افزایش کل بیوماس، بهبود صفات ریشه ای، افزایش طول دوره ساقه رفتن، بهبود راندمان استفاده از تابش (افزایش سرعت فتوسنتز)، بهبود راندمان استفاده از کربوهیدرات های ذخیره شده در ساقه و بهبود مورفولوژی سنبله ، اشاره کرد. توجه به چنین صفاتی می تواند نقش قابل توجهی در افزایش بیشترعملکرد دانه گندم در آینده داشته باشد.