سال انتشار: ۱۳۷۸

محل انتشار: اولین همایش ملی صنایع دریایی ایران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

محمدحسن جلیلی –

چکیده:

شمار کنونی بیکاران کشور حدود ۱/۵ میلیون نفر است یعنی حدود ۱۰% جمعیت فعال کشور و سالیانه به حدود ۸۰۰ هزار فرصت شغلی نیازمندیم!
برای ایجاد هر فرصت شغلی x ریال سرمایه گذاری لازم است.
تکرار حدیث مداوم رشد تعداد بیکاران در سطح کشور، پاره شدن کمربند حفاظتی و پشتوانه نعت که سالهاست این ملیت را در چنگال تنبلی ، بی برنامگی، رخوت و نخوت فرو برده .
خوشبختانه یا بدبختانه این عامل امید به صنعتی شدن و پیشرفته ارزش و اعتبار خود را از دست داده و عملا ثابت شده که از طریق فروش نفت و دیگرمنابع ملی، پیشرفتی که حاصل نمی گردد، هیچ، بلکه عوارض منفی فراوانی نیز دارد.
هیچ کشوری از طریق فروش منابع ملی به تکنولوژی دست نیافت بلکه بسیاری از کشورها از طریق کار، تلاش و تحقیق به موفقیتهای چشمگیری دست یافته اند.
آیا ما ازتمام امکانات بالقوه و بالفعل کشور استفاده کرده ایم؟
آیا تنها راه ایجاد فرصتهای شغلی و افزایش تولید ملی سرمایه گذاری مالی است؟ در این مورد تردید .جود دارد. این کشور انباشته از منابع و امکانات طبیعی و استراتژیک و مملو از نیروهای متخصص و خلاق است که چنانچه به طور صحیح بکار گرفته شوند، بدون نیاز به سرمایه گذاری کلان شهری و یا دولتی می توان آنها را احیاء و مورد بهره برداری قرار داد. از آن جمله است:
– امکان ارائه خدمات فنی و مهندسی به میزان حدود ۱۰ میلیارد دلار.
– امکان ارائه خدمات توریستی به میزان حدود ۵ میلیارد دلار.
– امکان ارائه خدمات ترانزیتی به میزان حدود ۶ میلیارد دلار.
– امکان سرمایه گذاری های خارجی در زمینه های مختلف به میزان نامحدود.
و غیره … که البته هیچ یک موضوع بحث در این مقاله نمی باشد.
آنچه که نگارنده مقاله می خواهد به عنوان یک طرح اشتغال زا و مولد بدون سرمایه گذاری کلان مطرح کند، طرح ایجاد صنعت اوراق کشتی است که نه تنها یکی ازصنایع بسیار پولساز و غیر وابسته است بلکه به عنوان یک طرح ملی و صنعت مادر می تواند مطرح باشد.