نمونه گیری

برای مطالعه  جمعیت معینی، مطالعه  فرد فرد آن ضروری نیست و باید به انتخاب نمونهای پرداخت. در انتخاب نمونه و وسعت آن، هدف تحقیق و زمان و هزینه آن، مورد توجه قرار میگیرد. هرچه نمونه گیری دقیقتر و تعداد افراد نمونه زیادتر باشد نتیجه  بررسی، اطمینان بخشتر و قابل تعمیم جامعتر بر جامعه خواهد بود. گروه اجتماعی کامل را که نتایج تحقیق بر آن تسری پیدا می کند “جامعه” و افرادی را که برای مطالعه برگزیده می شوند و دارای مشخصات جامعه می باشند نمونه ” مینامند.

نمونه گیری به سه صورت انجام میگیرد:

۱. نمونه گیری اتفاقی: در این روش عمده ای را از روی اتفاق برمیگزینند مثلاً از روی دفتر شماره تلفنها و یا از روی فهرستی که قبلاً تهیه شده، که هر بار به ترتیب نفر پنجم، دهم، پانزدهم، بیستم و غیره انتخاب می شوند.

۲. نمونه گیری از روی قشرهای اجتماعی: این روش موقعی استفاده می شود که نمونه گیری اتفاقی به تنهایی کافی نباشد. در این روش به جای انتخاب ردیف معینی از افراد، گروهی را بر مبنای برخی مشخصات مشترکی که دارند برمیگزینند از قبیل میزان معلومات، درآمد یا سن آنان که بتوانند نتیجه را به کل جامعه تعمیم دهند.

۳. نمونه گیری منطقه ای: این روش بیشتر مورد استفاده آمارگیران قرار میگیرد و با مشورت آنان و متخصصان فن انجام می شود. با این روش، نمونه های اتفاقی را بر مبنای محل سکونت افراد و از روی نقشه ای که حدود جغرافیایی معینی را نشان می دهد، برمیگزینند و نتیجه را به کل جامعه  موردمطالعه، تعمیم می دهند.

مصاحبه مصاحبه مانند پرسشنامه، وسیله سنجش عقاید و افکار و تهیه اطلاعات عینی و تعیین پدیده های اجتماعی است و بر مبنای نتایج آن در صورتی که درست به عمل آید می توان وضع فرد یا جامعه  مورد نظر را پیشبینی کرد.