سال انتشار: ۱۳۸۴

محل انتشار: همایش بررسی متون و منابع حوزه های فلسفه، کلام، ادیان و عرفان

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

عبدالرحیم سلیمانی اردستانی –

چکیده:

مقصود از نظام مندی در یک علم آن است که هر عنصر در جای اصلی خود قرار گرفته باشد پیش فرض این سخن آن است که در شاخه خاص علمی مورد بحث نوعی ترتب و وابستگی بین بابهای مختلف ان رشته وجوددارد برای نمونه ممکن است گفته شود درعلم فقه چنین ترتبی وجود نداردو برای مثال هیچ یک از باب های نماز، روزه، زکات، خمس و… نسبت به هم ترتب و وابستگی ندارد ممکن است در یک رشته علمی این گونه باشد و ترتبی وجود نداشته باشد هرچند در همین رشته فقه به نظر می رسد که بین طهارت از یک سو و نماز و روزه و حج از سوی دیگر ترتب وجوددارد اما به هرحال در برخی از رشته ها این ترتب و وابستگی روشن و واضح است و بنابراین باید به صورتی نظام مند سامان یابند. گفته شد که یک ساختار نظام مند ساختاری است که درآن هر عنصر ی در جای مشخص خود قرارگرفته باشد. ازاین تعریف برمی اید که یک ساختار نظام مند دارای دو ویژگی است همه عناصر لازم رادر خود دارد و حلقه مفقوده ای ندارد و اگر در یک شاکله نظام مند یک یا چند عنصر مفقود باشد کل نظام بهم میریزد و درواقع آن شاکله نظام مند بودن خودرا از دست میدهد پس جامعیت لازمه نظام مندی است ۲٫ هریک از این عناصر باید در جای خود قرار گرفته باشند و اگر یک عنصر در جای خود قرار نگرفته باشد کل نظام بهم میریزد.