سال انتشار: ۱۳۹۲
محل انتشار: اولین همایش ملی جغرافیا، شهرسازی و توسعه پایدار
تعداد صفحات: ۲۰
نویسنده(ها):
زینب قزاقی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان
آرمین بهرامیان – عضو هیئت علمی دانشگاه هنر اصفهان
محمود قلعه نوعی – عضو هیئت علمی دانشگاه هنر اصفهان
آزاده برزواصفهانی – کارشناس کارگروه امور زیربنائی و شهرسازی اداره کل راه و شهرسازی استان اصفهان

چکیده:
از دهه های پایانی قرن بیستم و شروع قرن بیست و یکم، پایداری به عنوان یکی از مباحث مطرح در کلیه عرصه ها، به ویژه در عرصه فضای شهری و معماری مطرح بوده است. جامعه شهری ما تحت تأثیر روندها و سیاست های دهه های اخیر دچار تحولات گسترده ا ی شده است، اما شواهد به گونه ای است که نشان از حرکت شهرها به سمت ناپایداری اجتماعی دارد. فقدان الگوی نظام مند در تبیین وضع موجود جوامع شهری کشور و نیز عدم تبیین شاخصه ای مطلوب پایداری اجتماعی و به ویژه شاخص های ذهنی در برابر شاخص های عینی، در این آشفتگی نقش عمده ای داشته اند. یکی از خصوصیات محله های پایدار و سالم ایجاد یک ساختار کالبدی مناسب برای جبران خلاء روابط اجتماعی فرهنگی و شکل گیری حرکت در کالبد شهر و ا جزای آن است. طرح ریزی مرکز محله های اختصاصی در شهر جدید بهارستان الگویی است که توسط طرح جامع این نوشهر به آزمون گذاشته شده و به فرصتی نیاز است که با شاخصهای ذهنی و کالبدی مناسب به محله های پایدار تبدیل شود. حال این سوال مطرح است که با اتخاذ چه تمهیداتی می توان یک فضای شهری مناسب در شهر جدید بهارستان ایجاد نمود که علاوه بر دارا بودن خصوصیات کالبدی، ادراکی و عملکردی مناسب، بتواند از نظر ا جتماعی نیز پاسخگو بوده و یک محیط پایدار را جهت حیات شهر در راستای بهبود کیفیت فضاهای عمومی در محدوده تضمین نماید، این مقاله از روش تحلیلی ابتدا به بررسی تحقیقات صورت گرفته در زمینه تعریف پایداری اجتماعی، مفاهیم آن و ویژگی های محله پایدار می پردازد. نتیجه این تحقیق ارائه کننده تدابیر طراحی متناسب با مفاهیم مطرح شده در طول تحقیق است که لزوم سنجش آنها با توجه به شرایط فیزیکی- اجتماعی، اقتصادی هر محله، در راستای دستیابی به پایداری اجتماعی، در مراکز محله شهر جدید بهارستان ضروری می باشد.