سال انتشار: ۱۳۸۶

محل انتشار: ششمین کنفرانس هیدرولیک ایران

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

آرش کنعانی – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران آب، دانشکده عمران دانشگاه صنعتی شریف
سیدمحمود برقعی – استاد دانشکده عمران ، دانشگاه صنعتی شریف

چکیده:

سیستمهای مختلف شبکه جمع آوری فاضلآب و آب باران از قدیمی ترین و پیچیده ترین روشهای جمع آوری و دفع فاضلآب و آبهای سطحی می باشند. تلفیق جریان متغیر روزانه فاضلآب خانگی با جریان متغیر زمانی بارندگی باعث پیچیدگی در طراحی و افزایش قطر در سیستم های مختلف جمع آوری فاضلآب و آب باران می شود. برای رفع این مشکل در شبکه های مختلف، در نقاطی از شبکه سرریزهایی تعبیه می شوند تا در مواقع اضطراری، مخلوط فاضلآب پایه و آب باران که مازاد ظرفیت شبکه می باشند با سرریز شدن به مسیل ها یا رودخانه ها که معمولاً بطور طبیعی در شهرها موجود می باشند، باعث شود تا در ادامه خط انتقال اصلی، قطر مجاری آب بر از مقدارمعینی تجاوز نکند. در این مقاله از تلفیق مدل SWMM و الگوریتم ژنتیک، طراحی بهینه گروه سرریزهای جانبی در یک شبکه مختلط به نحوی که ضمن ارضاء قیود هیدرولیکی میزان آلاینده تخلیه شده به محیط کمترین مقدار ممکن باشد ارائه می گردد. نتایج حاصل از این روش برتری کاملاً مشهودی را نسبت به روشهای معمول طراحی این سیستم ها نشان دادند.